The Golden Days.

Ik ben een meisje dat altijd bleef geloven en dat haar fantasie gebruikte om de wereld te zien zoals ik hem wou zien. Ik leefde in mijn eigen wereld die ik had gecreëerd met mijn fantasie. Het was er zo mooi. Woorden zijn niet genoeg om deze wereld te beschrijven. De wereld waar ik in leefde bestond uit zoveel magie en zoveel fantasie. Ik was zo gelukkig, niemand kon mij neerhalen. Ik zag de wereld zoals ik hem wou zien. Ik leefde mijn leven zoals ik wou. Die wereld was alleen van mij. Want niemand wist van deze wereld. Op die manier was mijn fantasie en wereld veilig voor diegenen die het ooit zouden willen veroveren en verwoesten. Maar helaas, iedereen kan verslagen worden. Niemand is onoverwinnelijk. Die ene dag zal ik altijd meedragen. Ik had ooit iemand binnengelaten en haar die wereld getoond. Mijn wereld werd veroverd door de enigste die ik ook heb binnen gelaten in deze wereld, iemand die ik vertrouwde, iemand die ik graag zag. Iemand van wie ik nooit had gedacht het tegen mij te gebruiken. Voor het eerst was ik een vreemde in mijn eigen wereld. Alles werd tegen mij gebruikt. Ik verloor mijn magie en alles waar ik in geloofde. Het werd allemaal van me afgenomen. Ik was zo zwak. Wat zou ik beginnen zonder mijn magie en fantasie. Mijn wereld was mijn uitgang om van alles weg te lopen. Alles wat ik nog had waren herinneringen. Ik kwam terecht in een wereld die ik nog nooit eerder had gezien. Ik verloor mijn sterkte en werd zwak. Hoe graag ik ook wou terug vechten, ik was er niet toe in staat. Die wereld waarin ik me nu begaf was zo wreed en zo donker. Ik wist niet wat te doen. Ik kon maar niet begrijpen hoe mensen in zo'n wereld zouden kunnen leven. En waarom ze mijn wereld wouden afnemen. Wat deed ik dan verkeerd misschien. Maar ja. Daar stond ik dan tussen al die mensen. Ik voelde me zo verloren. Ik keek rond me heen, misschien was er wel iemand die ik kende. Nee, niemand. Plots viel mijn oog op een jongen. Er was niets speciaals maar toch was er iets aan hem. Ik bleef naar hem kijken. Hij had mij duidelijk ook opgemerkt. Dat moment, die blik. Een gevoel. Ik voelde dat mijn leven weer betekenis had. Nadat we elkaar een tijd lang aanstaarden, kwamen we dichter bij elkaar. Er vond zich een gesprek plaats. Ik vertelde de jongen, Luke wat er was gebeurt. Ik schaamde me omdat het zo een vreemd verhaal is. Maar hij vond dat ik geen reden had om me te schamen. Hij keek in mijn ogen en zei dat hij me geloofde en dat hij me zou helpen met alles terug te vinden. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht, die lach vulde zijn hart met zoveel liefde en warmte. Er was een unieke passie tussen ons beide. De tijd ging verder en we bleven samen zoeken naar mijn geloof, fantasie en magie. Langzaam accepteerde ik mijn lot. Iedereen moet opgroeien en iedereen moet leren te leven in deze wereld. De realiteit. Ik zei Luke dat ik er me bij zou neerleggen, en niet meer zou zoeken naar wat ik had verloren en mijn leven gewoon verder leiden in deze wereld. Ik zei hem dat ik zijn hulp nodig zal hebben, omdat het zwaar zal worden. Hij beloofde me dat hij er altijd voor me zou zijn. Dat hij niet was zoals alle anderen die me de laatste tijd lieten vallen om wat er was gebeurt, volgens hen was ik gek. Wanneer ik ook zou vallen, hij zal er zijn om me op te vangen. Dat zei hij. Toch had ik zoveel pijn en verdriet. Maar liet het niet merken. Want zo ben ik nou eenmaal. Ik kon het nauwelijks aan. Maar ik had Luke om op terug te vallen wanneer het weer even niet ging. Want het is moeilijk weer een nieuw leven op te bouwen. Ik kon me bijna niets meer herinneren van hoe mijn wereld eruit zag. In welke illusies ik leefde. Hoe mijn leven er over het algemeen uit zag. Mijn herinneringen waren vaag. Ik dacht echt dat als ik de aanvaller zou aanvallen, het weg zou gaan, maar dat gebeurde niet. Ik werd herinnerd aan wat Luke ooit tegen me had gezegd. “Het leven is teleurstellend. Het kan beangstigend zijn en pijn doen, maar op dag zal je merken dat je niet gewoon een overlever bent, maar dat je een strijder bent. Dat je sterker bent dan wat je ook tegenkomt.” Ik besloot te vechten tegen alle pijn en verdriet die ik had. Ik zou niet opgeven, ik moest en zou mijn leven weer opbouwen, samen met Luke. Op een avond trof Luke me aan op het strand. Elke avond ging ik naar het strand en keek ik naar de schijn van de maan in de zee, naar de sterren aan de hemel. Daar vond ik steeds weer de kalmte waar ik kan ademen. Het is de hemel voor mij, zo een momenten. En ik blijf die momenten verdedigen zolang ik kan. Hij ging naast me zitten en vroeg waar ik aan dacht. Ik zei dat ik een vraag voor hem had maar dat hij goed moest nadenken over het antwoord en dat hij eerlijk moest zijn. Hij zei dat hij dat zou doen.. Ik vroeg hem wie hij naast zijn zijde wou hebben wanneer zijn dromen uitkomen. Hij keek in mijn ogen en zei dat die persoon het meisje is wiens kunst en passie zijn leven verandert heeft. De realisatie dat we voor elkaar bestemd zijn. Hij zei dat ik die persoon was, ik ben dat meisje. Hij was nu, en zal altijd verliefd zijn op Lilly. Ik keek Luke diep in de ogen en voelde zoveel liefde, en in onze kus. Wat er op dat moment rondom gebeurde had geen belang. De wereld was heel even stil het moment dat we samen voor het eerst onze ogen sloten en we elkaars liefde voelden. Hou vanavond in gedachten. Want het is het begin. Het begin van iets moois. Iets dat alleen jij en ik zullen ervaren. We zullen niet egoïstisch zijn. We zullen vrijgevig zijn. We zullen liefde geven aan diegenen die het echt nodig hebben. We zullen geen tranen laten lopen vanuit onze ogen. Tenzij er dramatische dingen gebeuren. We zullen altijd lachen, door het geluk dat we van elkaar hebben. We zullen van elk moment genieten. Want wij vonden geluk in deze wrede wereld. . Maar toch, ergens heb ik nog steeds die verlangens die ik maar niet kan begraven. Ik wil weer lopen over de grote grassen, lopen naar het geluk dat ik hier niet vind. Ik wil weer kunnen vliegen in de oneindige lucht, vliegen naar de plaats waar het geen pijn meer doet. Want hier hoor ik niet echt thuis. Zou Luke me niet terug kunnen leiden naar die ene onvindbare plaats tussen de sterren. Me gewoon weer laten leven. Mijn leven is mijn leven niet meer op deze plaats in deze wereld. Ik weet niet meer goed wie ik werkelijk ben. Het lijkt alsof ze niet alleen mijn geloof en fantasie en magie hebben afgenomen, maar ook wie ik ben. Ik zweeg hierover tegen Luke. Ik ging samen met hem gelukkig worden op deze wereld. Dus ik zei tegen mezelf dat ik er niets over zou zeggen en proberen te leven in deze wereld. De liefde en passie die we samen deelden was zo uniek. Het voelde als een voor altijd. En dat zou ook zo zijn. Natuurlijk hadden we ook elk onze eigen dromen en eigen wensen. Wat we wouden bereiken in ons leven. Ik wou iets doen in de muziek, mijn andere liefde. En hij wou iets doen in de literatuur. We waren afgestudeerd van school en moesten elk onze eigen weg opgaan. Ik ging naar de stad om muziek te studeren en zo later labels opstarten terwijl Luke thuis bleef wonen en zo elke dag naar de stad ging om zijn lessen literatuur te volgen. We hadden zo snel elk ons eigen leven en eigen pad. Soms hadden we dagen zonder een zinnig gesprek. Ik begreep niet hoe een liefde die ooit zo sterk en puur was, nu zo ineens anders kon zijn. We zagen elkaar niet veel onder het jaar. Dus besloot ik om terug te gaan na mijn studies. Ik ging terug bij hem, omdat ik hem nog steeds zo graag zag. Hij was zo blij dat ik terug was, voor hem. Ik zei hem dat ik de stad niet nodig had om in te leven, zolang ik hem had, was ik gelukkig. Ons leven liep perfect. Ik kon het niet beter bedenken. Ik vergat wat er was gebeurt met mijn fantasie en magie. Ik was nu gelukkig. Ik besefte dat je waar je ook terecht komt, een leven kan opbouwen en gelukkig kan zijn. Want geluk, dat maak je zelf. En liefde is er overal, want daar gaat het leven toch om, liefde. En daar zal het altijd om moeten draaien. Ik weet nog hoe ik me voelde het moment dat ik besefte dat ik verliefd aan het worden was op Luke.. Ik kon het niet helpen, kon het niet stoppen ook al probeerde ik het. Dezelfde hartslag vulde de leegte die ik binnenin had. Ik wou hem alleen dicht bij me. Ik wou hem bij me. Ik zag de sterren vallen in de zee en ik verlangde nog steeds naar hem. Zonder hem voelde elke zonnige dag als regen. Elke dag was een andere, nieuwe kans voor me om mezelf weer in hem te verliezen. Ik probeerde te verwoorden hoe ik me voelde, maar hoe kon ik dat als geen enkel woord goed genoeg was. Wanneer hij bij me was mijn hart kon en wou niet vertragen. Het klopte zo snel. Maakte het moeilijk om naar adem te grijpen. Wanneer hij niet bij me was, bleef mijn hart naar hem hunkeren. Telkens we van elkaar verwijderd waren, deed die kogel in mijn hart weer pijn. De kogel die in mijn hart werd geschoten de eerste keer dat hij wegging. Maar wanneer hij bij me was, voelde ik me compleet en er is geen beter gevoel in de wereld. Maar zonder hem ben ik alleen. Ik voelde dat hij me vasthield. Hij is een deel van me. Hij is de hele tijd bij me. Wanneer ik mijn ogen sluit zie ik hem, voel ik hem. We zullen nooit apart zijn. Hij blijft bij me. Hier in mijn hart. En dat voel ik nu nog altijd. Ik voel nog steeds wat ik toen voor hem voelde en dat zal nooit veranderen. Ondertussen waren we al een jaar samen en we voelden allebei dat de liefde die we samen delen, uniek is. Een gevoel dat je maar één keer in je leven tegenkomt. Het is zoals de eerste keer dat je echt verliefd bent. Ik was ondertussen ook al afgestudeerd en Luke ook. We hadden elk onze baan en hielden daarvan. We deden allebei iets wat we graag deden. Ik had mijn muziek en hij had zijn literatuur. Alles ging goed tot die ene avond. Ik moest toen veel werken en steeds laat. Ik besloot dus om een tijdje dan in mijn appartement te gaan intrekken zodat ik mij volledig op mijn werk kon concentreren. Ik had het Luke uitgelegd dat het anders niet ging om telkens van de stad weer naar huis te komen, het was te vermoeiend. Ik miste hem zo erg dat ik besloten had om een paar dagen terug naar Luke te gaan. Ik zat op zijn bed, toen hij binnenkwam was hij verast maar blij, dat kon ik zien aan zijn gezicht. Ik stond recht en hij kwam direct naar me. We hielden elkaar zo stevig vast, ik voelde onze liefde weer. Dat kwam misschien omdat we elkaar al een tijdje niet meer gezien hadden. Hij vroeg me hoelang ik bleef. Ik zei hem dat ik hier was voor een paar dagen maar. Ik zag wel enige teleurstelling dat het zo kort was. Maar ook blijdschap dat ik er was. Die avond gingen we uit eten. Het was zeer gezellig en het deed deugd om zo nog eens samen een avond te eten. Daar zaten we dan, na al die tijd samen aan tafel. We wisten niet goed wat te zeggen omdat we sinds lange tijd van elkaar verwijdert waren. Ik had ondertussen ook al in zeker zin een ander leven. Bij hem was er niet zoveel verandert aangezien hij nog steeds thuis woonde. Hij kon me wel nieuwe dingen en dergelijke vertellen. Ik vroeg hem hoe het ging met zijn boek dat hij aan het schrijven was. Hij zei me dat een zeker Sam hem had gebeld om zijn boek uit te geven. Ik was sprakeloos toen hij het me vertelde en ik was zo blij voor hem. Natuurlijk was ik blij. Hij wou me niet vertellen waar het boek over ging, om dat te weten moest ik het maar kopen zei hij. Ik was in het begin er wel niet blij mee maar daarna begreep ik hem wel ergens. Hij wou gewoon niet dat iemand zijn boek zou lezen voor het in productie ging. En ik vooral niet, omdat ik erin voorkwam had hij gezegd. Dat maakte me dus nog nieuwsgieriger. Ik vroeg hem of zijn boek soms ook in de stad werd gepromoot. Hij zei me dat het zeker in de stad werd gepromoot. Hij zei me de datum wanneer het was. Ik beloofde hem dat ik er zou zijn. Ik kon aan zijn ogen zien dat hij er weer hoop in had, in onze relatie. Ik legde mijn hand boven die van hem en zei hem dat het wel allemaal in orde zou komen. Dat het niet meer lang zal duren hoe het nu was, verwijdert zijn van elkaar. Hij antwoordde dat hij dat ook wel wist, dat hij me geloofde. Na het eten keerden we terug naar huis. We waren allebei wel moe en besloten te gaan slapen. We lagen in elkaars armen. Wat had ik dat gevoel gemist, armen om me heen hebben. Voelen dat onze liefde voor altijd is. Ik had hem zo hard gemist de hele tijd dat we niet bij elkaar waren, ik was echt zo gelukkig dat we weer samen konden zijn voor een nacht. Ik kon het eigenlijk bijna niet geloven. De volgende morgen, toen de zon opkwam was ik al wakker toen Luke nog lag te slapen. Ik had me al aangekleed en zat neer in de zetel naar hem te kijken, hoe hij zo vredig lag te slapen. Ik bleef maar kijken hoe hij ademhaalde. Zijn gsm ging af en om hem niet wakker te maken nam ik op. Terwijl ik zijn gsm zocht in zijn jaszak, viel er een klein doosje uit zijn zak. Ik besloot eerst de telefoon op te nemen. Het was Sam om iets te vragen over de kaft van zijn boek. Ik zei haar dat ik voor een paar dagen terug was en dus nu bij Luke was blijven slapen en dat hij nog niet wakker was. Ze vroeg me of ik hem kon zeggen dat ze gebeld had als hij wakker wordt. Ik had haar beloofd dat wanneer hij wakker zou worden ik hem zou zeggen dat ze gebeld had en hij haar moest terugbellen. Na het gesprek viel mijn blik op het kleine doosje dat op de grond lag. Het volgende moment werd Luke wakker. Ik zei hem dat ik me al een tijd afvroeg wat er in dat doosje zat. Ik had er zelf kunnen achterkomen, maar ik heb liever dat hij het me zelf zou zeggen. Hij stond recht en kwam voor me zitten. Hij nam mijn handen met het doosje erin en zei: “Lilly, ik zie je graag. Ik wil dat we voor eeuwig samen zijn. Weet je, gisteren was een goede dag. Maar geen van mijn goede dagen zijn van belang zonder jou. Jij bent degene die ik naast me wil wanneer mijn dromen uitkomen. En jij bent degene die ik naast me wil wanneer ze niet uitkomen. Zolang ik jou heb, heeft niets anders belang.” Ik zei hem dat dit niet zo gemakkelijk is. Dat er zoveel is waarover we moeten praten. We hebben allebei onze dromen en onze wensen. Dat hij graag samen wou wonen in het dorp, zijn thuis. Maar ik kan niet op die plaats blijven. Er zijn daar teveel pijnlijke herinneringen. Ik zei hem dat ik wil hier blijven, met hem. Hij vroeg me of ik nu werkelijk nee zei. Ik zei hem: “Néé, ik zie je zo graag maar.. Weet je, kunnen we dit alles niet gewoon terugnemen. Ik ben bang dat dit zal eindigen met..” Hij maakte mijn zin af. Met.. Vaarwel. Ik zei dat ik het zo niet wilde. Ik pakte hem vast en kuste hem. Daarna stond ik recht en ging naar de deur, hij vroeg me wat ik ging doen. Ik zei hem dat ik even naar buiten moest gaan om na te denken. Ik ging naar het pleintje waar we altijd waren. Waar we elkaar voor de eerste keer zagen. Daar zat ik dan op die bank, waar we zoveel herinneringen hadden. Nadenkend over wat er was gebeurt en wat er zou gaan gebeuren. Allemaal herinneringen flitsten voorbij mijn ogen. Ik moest een beslissing maken wat ik nu zou doen. Ik ging voor een tijdje terug naar de stad gaan. Zodat ik kon nadenken en me op mijn werk kon concentreren. Ik moest alleen nog uitzoeken hoe ik het hem zou zeggen. Ik nam mijn laptop en stelde een cd samen. Bij die cd stak ik een briefje. Ik legde de cd neer voor zijn deur. Ik ging in mijn auto zitten dat uitkeek op zijn huis. Ik wou zien wat hij voelde. Ik stuurde hem een bericht dat hij zijn deur moest opendoen. Hij opende de deur en zag daar op de grond een cd liggen met volgende woorden opgeschreven; “liedjes die je aan mij doen denken” Hij vond het briefje.. "Ik kan voor het moment niet langer bij jou thuis wonen. Ik ga voor een tijdje terug naar de stad zodat ik alles kan laten bezinken en me volledig op mijn werk kan storten. Dit wil niet zeggen dat ik je niet graag zie. Die laatste kus, dat ene moment zal ik blijven koesteren. Tot we elkaar opnieuw ontmoeten. Op een dag zullen we elkaar weer zien. En dat maakt het harder. Ik wou dat ik me die droom kon herinneren die we ooit samen hadden. Maar houd me in je gedachten en ik zal je snel weerzien. Koester die laatste kus tot in onze toekomst. Want wij hebben een toekomst. Ik heb gewoon even wat tijd nodig.” Hij had de tranen in zijn ogen en liep de deur uit. Ik voelde een sterke pijn, ik had hem dit aangedaan. Hij ging naar Ellie, zij was zijn beste vriendin al van toen ze klein waren. Ze deed de deur open en hij vloog meteen rond haar. Ellie vroeg hem wat er was gebeurt. “Ze is weg, ze is weggegaan. En ik weet niet wat te doen zonder haar.” Dat zei Luke. Mijn hart brak toen hij die woorden zei. Ik kon niet langer blijven. De tranen stonden in mijn ogen, wat had ik gedaan.. Luke ging naar binnen waar Ellie hem probeerde te troosten, maar het ging niet. Ik startte mijn auto en reed naar de stad, wat voor een tijd mijn nieuwe thuis zou worden, langs een kant had ik wel spijt van wat er was gebeurt. Op weg naar de stad dacht ik na over alles wat was gebeurt. Ik was verward dat hij me ten huwelijk vroeg. Ik zag hem echt doodgraag maar trouwen, op onze leeftijd. Ik wil echt met hem trouwen, ooit op een dag. Maar nu was gewoon niet het moment. Ik wist dat wat ik had besloten, om een tijdje weg te gaan voorlopig de beste keuze was. Toen ik aankwam ging ik direct naar werk. Ze vroegen wel waarom ik nu al terug was. Ik had enkele dagen vrij genomen omdat ik overwerkt was. Dus toen ze mij ineens terug zagen op werk vroegen we ze waarom ik terug was. Ik wist wel dat ze die vraag zouden stellen dus heb ik hun simpelweg geantwoord dat ik uitgeslapen was en terug wou werken. Ik vroeg een rapport van wat er allemaal was gebeurt terwijl ik weg was. Ik kreeg een volgende opdracht, van een nieuw talent een ster maken. Ik bracht veel tijd door met Tia. Al snel kon ik zien dat zij al vele pijn had gezien in haar leven. Ze wou een liedje met gevoel en emotie in. Iets waarvan de mensen stil zouden worden. En zo legden we samen onze gevoelens in een nieuw nummer. We hadden elkaar verteld wat voor pijn we hadden meegemaakt, en die gebruikten we dan in een nummer. Muziek heeft altijd al mijn pijn kunnen verzachten, en dus dat nummer ook. Tia is net zoals ik, alleen heeft ze een wondermooie stem. Ze probeert altijd haar antwoorden te vinden in muziek en teksten. Zichzelf herkennen in muziek. Helaas was er geen liedje over de situatie waar ik nu inzat. Ik miste Luke, echt waar. En het werd steeds harder en harder. Geen telefoontjes meer, geen berichten, niks. Ik had dagenlang verdriet, en ik verlangde zo hard naar hem. Zonder hem klop ik gewoon niet. Hij vult de leegte die in mij is. En nu we niet meer bij elkaar waren, was die leegte er weer. Ik ging verder met mijn leven, leerde nieuwe mensen kennen. Sommige dagen ging het beter dan andere. Tia was ondertussen een geweldige vriendin voor me. Ze was terug met de jongen die haar hart gebroken had, blijkbaar deed het hem net zoveel pijn als aan haar. En zeker toen hij haar nummer hoorde. Want hij wist dat het over hem ging. Dus ik vond het geen slecht idee dat ze terug bij elkaar gingen. Ik was zelf blij voor haar. Ik zag een gelukkige Tia. Ze was er altijd voor me. Wanneer ik een goede dag had en weer kon lachen. Wanneer ik een mindere dag had, probeerde ze me te doen lachen of probeerde ze gewoon in mijn hoofd te geraken en zo met me te praten. Ik had dagen dat ik niets zei. Ik had verdriet en pijn. Mijn hart was gebroken. Op een dag besloot Tia dat het zo niet verder kon. Ze nam me mee naar een soort van club waar kleine optredens gehouden werden. Daar zaten we, aan de bar met z'n twee te kijken naar Fall Out Boy met een drankje in ons hand. Het was leuk. Ik vergat even mijn verdriet, ik liet mijn liefde voor de muziek even weer de pijn in mijn hart vergeten. Later kwam er een jongen naast me zitten en begon zo met me te praten. Een ganse avond lang hebben we gepraat. Ik heb hem niet verteld over Luke en dat mijn hart gebroken was. Ik stel me niet zo gemakkelijk open voor nieuwe mensen, want ik heb geleerd en ervaren dat mensen toch altijd weggaan en het dus eigenlijk niet echt nut heeft. We hadden een fantastische avond. Toen ik besloot te vertrekken naar mijn appartement vroeg hij mijn nummer. Ik schreef het neer op een papier en liet het daar achter. Ik keerde terug naar mijn appartement. Ik was er al een tijdje niet geweest, Tia wou me niet alleen laten in mijn appartement toen ik niet goed was. Toen ik binnenkwam en me neerlegde op mijn bed, zag ik een foto van Luke en mij op mijn nachttafel staan. Ik zag allemaal mooie momenten voorbij gaan voor mijn ogen. Nog eens werd ik eraan herinnerd hoe graag ik hem zie en hoe hard ik hem miste. Ik belde al wenend Tia op en vertelde haar wat er was gebeurt. Niet veel later stond ze aan mijn deur, ze zei dat ze bij mij bleef slapen. Ik moest hier door. Ik vroeg haar of ik niet gewoon zou moeten terugkeren. En hem zeggen dat ik nog steeds van hem hou en dat ik hem mis. Ze raadde het af. “Hij heeft toch ook niets laten horen. Waarom zou jij dan gaan.” Zei ze. Ergens had ze wel gelijk. Ik moest volhouden. Snel zou ik weer geluk vinden, zei ze. Iedereen leeft lang en gelukkig, dat zei ze. Het leven is een sprookje, en liefde vind je overal. Die woorden spoken nog steeds door mijn hoofd. Ik weet dat ze gelijk heeft. Alleen ben ik er zeker van dat ik nooit iemand de liefde zou kunnen geven die ik Luke gaf. De volgende dag kwam ik aan op mijn werk, het was niet een gewone dag. Vandaag was het de promoting van Luke's boek. Ik had beloofd te gaan maar ik wist het nog niet. Zou ik mezelf die pijn wel aandoen. Langs de andere kant, het zou wel een goede kans zijn om over alles eens te praten. Ik wist het niet. Met rode, opgezwollen ogen kwam ik aan op mijn werk. Terry, mijn baas vroeg hoe het stond met de nieuwe campagne. Hij vroeg of ik nu direct in de vergaderzaal kon komen. Ik zei dat ik even tijd nodig had. Hij vloog uit dat ik nu direct moest komen of anders.. Hij maakte zijn zin niet af want Tia kwam ertussen. Ze zij dat ik me niet bepaald voelde zoals anders. Terry keek verbaasd en zei dat ik naar de vergaderzaal moest komen wanneer ik tijd had. Ik liep de gang uit, recht naar de muziekstudio. Ik zat daar maar wat achter de piano, wat muziek te spelen. Ondertussen aan het nadenken over wat ik zou doen met Luke. Ik had een beslissing gemaakt, ik zou naar zijn promoting gaan. In het leven moeten we risico's nemen. Wel, dit was een risico. En trouwens, alles heeft een achterkant. Toen ik die beslissing gemaakt had begaf ik me naar de vergaderzaal met Tia. Terry wou weten wat er aan de hand was, maar nog voor ik antwoord kon geven zei Tia dat hij zich daar niet mee te bemoeien had. Terry excuseerde zich en kwam tot het onderwerp. Hij vroeg hoe het stond met de nieuwe campagne. Om Tia te laten optreden in die club waar in naartoe gegaan was met Tia. Ik vertelde Terry dat ik al heb gesproken met de persoon die de bands organiseert, Peter. Ze keken me allebei aan wat het antwoord was. Ik zei dat Peter me had gezegd dat hij Tia geweldig vond en dat ze volgende week mag optreden als voorprogramma van 'The Wreckers'. Ze konden het allebei niet geloven. Toen dat allemaal geregeld was vertelde ik Terry dat ik nog weg moest. Hij zei dat ik mocht gaan. Tia vroeg me nog wat ik ging doen en ik zei dat ik naar huis ging om alle spullen van Luke op te ruimen. Tia vond het een goed idee. Het was een eerste stap om over hem te geraken zei ze. Ik ging naar de bibliotheek waar Luke's boek zo meteen gepromoot zou worden. Er waren veel mensen aanwezig. Daar stond hij dan, recht voor mij aan het praten met Sam, het meisje dat zijn boek zou promoten. Mijn hart klopte zo snel, ik dacht dat het zou ontploffen. Luke had me blijkbaar nog niet gezien. Ik zag dat Sam en Luke aan het praten waren. Aan zijn gezicht te zien kan ik zeggen dat hij bezorgd was over zijn boek. Nu ja, zo is hij nu eenmaal, Luke. Blijkbaar overtuigde Sam aan Luke. Toen het tijd was om de boeken te signeren, zag ik dat Sam Luke een kus gaf. Ik was verschoten en wist plots niet meer wat ik daar deed. Ik draaide me om en ging naar buiten. Ik ging direct naar mijn auto en bleef daar even zitten te bekomen van wat ik net zag. Had ik het wel goed gezien. Natuurlijk wel, zij kust aan hem. Het was dan wel geen kus op de mond. Maar toch. Het deed teveel pijn. Ik startte de auto en ging richting mijn werk. Tia zag direct dat er iets mis was. Ik legde haar uit wat ik echt gaan doen was. Ze nam me mee naar mijn auto, nam mijn sleutels en we begonnen te rijden. Toen we er waren maakte ze me wakker. Ik was in slaap gevallen van vermoeidheid. Ik zag ineens dat we terug waren in het dorp waar Luke woonden. Tia deed de deur open van haar huis, ze woonde hier ook. Ze zei dat ik terug moest gaan naar Luke, en hem vertellen hoe hard ik hem heb gemist en hoe graag ik hem zie. Want ze was er nu van overtuigd dat ik zonder hem niet klop. Maar eerst moest ik tot rust komen. Ze wees mijn kamer aan en ik ging direct naar bed. De volgende dag ging ik even naar buiten om na te denken wat ik zou zeggen. Ik belde eerst naar Paige, mijn beste vriendin en vertelde haar dat ik terug in het dorp ben. Ze zei dat ze direct zou komen, dat ze me doodgraag wou terugzien. Ik ging eerst Ellie, mijn andere beste vriendin opzoeken voor ik naar Luke zou gaan. Zij zei me dat Luke iemand anders had, Sam. En dat ze verloofd waren. Toen ik dat hoorde brak mijn hart in duizend stukken, ik wist niet meer waar mijn hoofd stond. Ik stond nu helemaal alleen met gewoon een wit licht op mij, al de rest was donker. Wat moest ik nu doen. Mijn ogen werden gevuld met tranen waarop ze zei dat het mijn eigen fout was. Ik had maar eens moeten bellen of iets laten weten. Ik zei haar dat ik hem daarom niet meer graag zag. Ze zei dat hij uiteindelijk na maandenlang verdriet, verder ging met zijn leven. Ik overtuigde haar dat ik hem nog altijd graag zag. En dat ik terug was voor altijd. Ik zou niet meer terug gaan naar de stad. Dus stelde ik haar ook meteen voor om hier een nieuwe studio op te richten. Ellie was ook een zangeres en veel met muziek bezig. Ellie vond het een geweldig idee. Ik kreeg telefoon dat Paige was aangekomen en dat ik haar moest gaan ophalen aan het treinstation. Onderweg vertelde ik haar in grote lijnen wat er was gebeurt. Ze zei dat ik direct naar Luke moest gaan. En dat deed ik. Toen ik voor Luke zijn deur stond, verscheen het beeld voor me voor ik vertrok. Ik nam mijn moed bij elkaar en klopte aan. Luke deed de deur niet open, Sam. Ik stond daar, wist niets te zeggen. Op sommige momenten weten we niet hoe we moeten reageren omdat niets het juist lijkt, dan zijn we versteend. Ik had toen zo een moment. Wat moest ik nu zeggen tegen de verloofde van Luke. Ze vroeg of ik voor Luke kwam. Ik zei haar dat ze Luke moest zeggen dat ik terug in het dorp ben. Ze vroeg of ik Lilly was. Ik zei ja. Ik draaide me om en ging terug naar Tia. Op de tafel vond ik een briefje dat Tia had neergelegd. Er stond in dat ze terug was naar de stad. Ze moest een demo opnemen. Dat is nu eenmaal het leven van een rockster zei ze. Ik mocht in haar huis verblijven tot alles opgelost was. Verder zei ze nog dat ze echt hoopt dat alles in orde zou komen. Ik ging naar boven en keek naar de teksten van Tia, ik moest de volgorde bepalen voor haar album. Het volgende moment klopte iemand aan mijn deur. Het was Luke. Hij ging op de rand van het bed zitten en zei dat Sam hem had verteld dat ik was langs gekomen. Hij vroeg haar wat er was. Vanuit het niets zei ik: “Lilly en Luke. Echt liefde altijd. Dat is wat wij zouden moeten hebben!” Hij antwoordde me: “Ik vroeg of je met me wou trouwen, en jij zei nee.” Ik keek hem aan en met een verheffende stem zei ik “Ik heb nooit nee gezegd! Ik zei dat ik je graag zag en dat ik met je wilde trouwen op een dag. En ik wilde je zo hard. Maar jij gaf ons op.” Hij begon zijn stem ook te verheffen en zei daarop “Laten we de waarheid onder ogen komen. Jij gaf mij op. Jij geloofde me niet, dat het kon werken.” Ik was zo gekwetst en had zoveel pijn, ik begon te schreeuwen; “Als dat de waarheid is, als ik het niet geloofde en het niet belangrijk vond, hoe komt het dan dat telkens als ik die liedjes hoor, het me elke keer aan ons doet denken. Jij zei dat ik geweldig was. Jij zei dat ik geweldig kon zijn. Jij zei dat we voorbestemd waren samen te zijn. Je zei het tegen de wereld. Je zei het tegen mij en ik geloofde je. Ik wou dat je die dingen nooit had gezegd, want je meende er toch niets van..” Hij had het allemaal in zijn boek geschreven, wat hij voor me voelde. Onze passie die we deelden. En nu, die woorden lezen doet zoveel pijn. Nog meer dan toen ze gezegd werden. Ze herlezen, is een wonden weer open maken. En het doet zoveel pijn. Ik wou echt dat hij die woorden nooit had gezegd. Dan deed het nu niet zoveel pijn.. Ik wou dat hij wegging. Toen Luke weg was, begonnen de tranen weer op te komen. Ik nam de telefoon en belde Paige. Toen ze mijn stem hoorde en mijn toon, besloot ze direct te komen. Even later stond Paige aan de deur van mijn kamer. Ze vroeg wat er was gebeurt, ik zei haar dat ik niet ben teruggekomen omdat ik het hier miste, dat ik voor Luke ben teruggekomen. Ze zei dat ze dat ook wel al doorhad. Ze vroeg of ik haar kon vertellen wat er was gebeurt, waarom ik die tranen had. Ik kon het niet vertellen. Ze kwam tot bij me en nam me zo stevig vast. Vervolgens fluisterde ze in mijn oor: “Je bent niet alleen Lilly. Ik ben hier voor je. Altijd, wat er ook gebeurt. Jij blijft mijn beste vriendin.” Het voelde goed, te weten dat ik niet alleen was, dat er iemand was naar wie ik kon lopen wanneer ik het niet meer aankon. Zij was die persoon voor mij. Paige zei dat de beste manier om je pijn even te vergeten en alles even te helen, een andere liefde is. En bij mij is die andere liefde muziek. Ik nodigde iedereen uit op de clubavond waar Tia zou optreden. Iedereen was aanwezig. Paige, Ellie, Luke, Sam.. Ik ging even in de kleedkamers bij Tia. Ze was verwonderd me te zien, maar ook blij natuurlijk. Ze vroeg wat er allemaal was gebeurt met Luke. IK vertelde haar dat hij was verloofd met Sam. Haar gezichtsuitdrukking veranderde meteen. Ze voelde mee met me. Ik zei haar dat ik na haar optreden haar zou voorstellen aan iedereen, ook aan Luke. Haar stem was ineens luider toen ze vroeg of Luke ook mee was. Maar ja, ze begreep me ergens wel. Tia moest naar het podium gaan voor haar eerste live optreden. Ik stond in de zaal bij Paige te luisteren naar haar eerste nummer, die dat ik samen met Tia geschreven had over onze gebroken harten. Ik kon het emotioneel niet aan het nummer te beluisteren dus liep ik naar buiten. Luke kwam even later ook naar buiten. Hij begon tegen me te schreeuwen of ik het met opzet deed, ineens opduiken en zeggen dat ik nog steeds van hem zou als hij net weer gelukkig is. Ik zei dat hij op zoveel manieren mijn hart kon breken, hij hoefde Sam niet ten huwelijk vragen om dat te bereiken. Hij zei dat het helemaal niets met mij te maken heeft. Hij probeerde iets te zeggen maar ik onderbrak hem.. Ik zei: “ Voel jij dan niet wat ik elke dag voelde dat we niet bij elkaar waren, het laatste jaar. Want ik voelde dat er een deel van me was dat miste. Ik heb geprobeerd het te vullen. Ik probeerde het te vullen met vrienden en kunst en muziek. Maar het bleef leeg. Ik mis je nog steeds elke dag. Ik heb iedereen verteld dat ik niet ben teruggekomen voor jou, maar natuurlijk ben ik wel voor jou teruggekomen. Natuurlijk voor jou. Ik zie je nog altijd graag.” Hij zei dat hij van haar hield, van Sam. Ik keek diep in zijn ogen en kuste hem. Hij nam mijn arm en kuste me terug. “Je ziet mij ook nog graag, is het niet” vroeg ik hem. Maar hij draaide zich gewoon om en ging weg. Daar stond ik dan. Ik zou er altijd alles voor gedaan hebben om nog een laatste kus te hebben. Terug dat magische gevoel hebben. Ik herinner me nog steeds mijn beschrijving over onze eerste kus.. De lucht was donker en gevuld met sterren. Ik deed mijn ogen dicht en droomde weg naar een andere plaats. Ik stapte langs de kristal blauwe rivieren en plukte bloed rode appels van de bomen, maar nog steeds was ik niet gelukkig. Ik lag neer in het licht groene gras en keek naar de sneeuw witte wolken in de lucht, maar nog steeds was ik niet gelukkig. Wanneer ik stapte over de magische regenboos, en hem zag wachten aan het einde. Kwam er een lach op mijn gezicht. Want ik wist dat er een tedere kus dat bestond uit niets anders dan liefde op me wachtte. Ik kuste hem. Ik wou altijd al een laatste kus, ook al wist ik dat die zoveel pijn zou doen. Maar nu ik die heb gehad, wenste ik dat ik hem nooit had gekust. Want de pijn die volgt is zo hard. Het is een pijn die in nog nooit eerder had gezien. Het gaat precies van ooit liefde naar plotse haat. Die pijn was alsof ik een mikpunt was. En mijn hart er werd uitgetrokken, alsook mijn ziel. Ik voelde me zo leeg en zo alleen. Het had me gebroken in alle mogelijke manieren. Ook al had ik zoveel pijn, alles ging gewoon weer verder. Ik had een gebroken hart dat de wereld vergat. Luke ging trouwen met Sam, en ik kon dat niet meer tegenhouden. Ik dacht dat ik alles al had geprobeerd. Tot mijn grote verbazing was ik ook uitgenodigd op de trouw. Wat ik niet echt begreep aangezien Sam mij niet echt moest hebben. Alle vrienden waren uitgenodigd op het huwelijk van Luke en Sam. We hadden met al onze vrienden eerst nog even buiten afgesproken voor we naar binnen zouden gaan. Niet veel vrienden stonden achter het huwelijk van Luke en Sam. Omdat ze wisten dat ik hem nog zo graag zag. Ze zeiden dat dit niet kon, dat Luke en Ik voor elkaar bestemd waren. Al vanaf het begin. Jake, probeerde me te overtuigen iets te doen om het huwelijk tegen te houden. Ik vond het maar een belachelijk idee. Wat zou ik nu toch kunnen doen. Ik had alles al geprobeerd. Hij wou me niet meer, hij wou Sam. Ik kon daar niets meer aan veranderen. Jake zei dat hij me echt niet meer herkende. Hij zei dat hij me kende als een meisje die nooit opgaf als ze iets echt wou, dat ze ervoor vocht. Ik zei hem dat ik al lang niet meer dat meisje ben geweest. Hij zei dat het nu tijd was, het ging beginnen. De trouw van Luke en Sam was niet in een kerk of in een gemeentehuis. Ze was in de tuin van de kerk. Het was daar zo mooi. Overal was er gras, zo puur groen. Er waren overal bloemen. De mooiste die ik ooit had gezien. Er was een fontein direct aan de ingang, het water dat in die fontein liep was zo zuiver en zo puur. Ik kon mijn ogen niet echt geloven. Ik had ergens het gevoel dat ik die dingen eerder had gezien. Zo een mooi groen gras. Zo een mooie bloemen. Zo een mooi helder water. Er was geen tijd om daarover na te denken. Toen kwamen we op de plaats waar de plechtigheid gehouden zou worden. Er stonden overal stoelen voor de gasten en de middengang was een lang wit soort tapijt gemaakt uit zijde met allemaal paarse en witte bloemblaadjes. Aan het einde van die gang was er een soort van witte kapel waar de priester in stond. Naast de kapel was er een piano voorzien om een nummer te spelen dat Luke had uitgekozen, speciaal voor Sam. Voor die kapel stond Luke met zijn getuigen. Dan kwamen de getuigen van Sam. En van zodra de muzikant begon te spelen, stapte Sam richting het altaar. Na het liedje volgde de plechtigheid. De priester vroeg of Luke met Sam wou trouwen en haar man wou worden, hij zei ja. Nog voor de priester kon verdergaan stond ik recht. Iedereen keek naar me. “Nee Luke. Je kan niet trouwen. Je kan niet, want ik hou van jou. En omdat je mijn kunst hebt gemaakt. Herinner jij je die dag. Want die dag heeft alles veranderd. Ik wist het toen niet. Maar jij maakte mijn kunst en je maakte mijn hart. Je zei dat mijn kunst belangrijk was. Toen je die woorden zei raakte je mijn ziel. En wanneer je het me vroeg met je te trouwen, een jaar geleden, ik was gewoon.. Ik was verloren en bang. Dus zei ik ooit, op een dag. En dat is nu. Het is nu. Ik hou van jou. Alsjeblief, verlaat me niet nog eens. Iedereen gaat altijd weg.” Dat had ik moeten zeggen, in plaats daarvan bleef ik gewoon zitten en keek toe hoe de priester vroeg of Sam met Luke wou trouwen en zijn vrouw wou worden. Ze zei: “Nee, ik kan het niet. Sorry.” En zo liep Sam weg. Iedereen stond vol verbazing recht en keek hoe Luke achter haar aan liep. Luke nam zijn auto en reed direct naar huis, waar hij Sam aantrof op het bed. Hij vroeg haar wat er juist was gebeurt, daar in die tuin, op hun huwelijk. In plaats van daarop te antwoorden, begon ze een stuk voor te lezen uit het boek dat Luke aan het schrijven was. “De jongen zag de verschijning op die open plek met al die mensen rondom, die blik. En hij voelde dat zijn leven weer betekenis had. En wanneer dat weer verdween wachtte hij zijn hele leven tot het weer bij hem terugkwam. Het was meer dan gewoon een blik om wat het had gebracht in zijn leven. Richting. Schoonheid. Betekenis. Er waren velen die het niet konden begrijpen. En soms liep hij er gewoon doorheen. Maar zelfs in zijn donkerste gedachten wist hij in zijn hart dat het ooit zou terugkeren naar hem en zijn wereld zou weer volledig zijn. En zijn geloof in liefde en kunst en lot zou weer opnieuw worden vervuld in zijn hart.” Luke zei dat het maar een boek was. Sam vroeg hem wat zijn eerste gesprek was met Lilly, hoe die eruit zag. Hij zweeg. Ze zei: Ik zie je echt graag, maar ik wil niet dat er nog iemand anders in je hart zit, die je ook graag ziet. Je kan het ontkennen, maar diep in je weet je het ook, dat Lilly nog steeds in je hart zit. Je ziet Lilly nog graag. En op een dag zal je wakker worden en weten dat ik gelijk heb. Dat je altijd van Lilly zal houden. Altijd. Iedereen die het leest, hoe je over jullie liefde verteld, weet dat het zoveel meer is dan liefde. En zolang kan ik niet met je trouwen, sorry.” Vervolgens neemt ze haar spullen en gaat naar de deur. Luke zegt haar dat ze niet mag gaan. Dat hij dat niet wilt. Dat het allemaal niet uitmaakt wat hij ooit over Lilly heeft geschreven, want dat is nu voorbij. Zij was degene die hij graag ziet. Ze zei hem dat ze hem ook graag ziet, maar dat het gewoon te hard is. Het enige wat ze dan nog zei was sorry. Ze deed de deur open en ging weg. Luke wist niet wat er gebeurde. Hij bleef even zitten op de rand van zijn bed, vesteend door wat er juist was gebeurt. Hij nam de telefoon en belde Ellie om te zeggen dat ze weg was. Sam was weg. Ellie vroeg wat hij nu zou doen waarop hij antwoordde dat hij gewoon naar een bar zou gaan en zou nadenken over alles. Ze raadde het hem af maar hij was veel te koppig en besloot maar naar een bar te gaan. Ondertussen dat Luke naar een bar ging, was Sam onderweg naar het huis van Tia, waar ik verbleef. Ze klopte op de deur. Ik deed open en vroeg wat ze kwam doen. Sam zei dat ze iets voor me had. Ze nam het boek en gaf het aan me. Ik vroeg wat het was en waarom ze het aan me kwam brengen. Sam antwoordde: “Dat is het laatste boek dat Luke heeft geschreven. Ik kom het je brengen omdat er in staat hoeveel Luke nog van je houd. Ik kan niet met hem trouwen vanwege zijn gevoelens voor jou. Je zit nog steeds in zijn hart, en ik sta die liefde alleen maar in de weg. Als ik las hoe jullie liefde was, ik was sprakeloos. Ik had zoiets nog nooit gelezen. Iemand die zo een diepe gevoelens zo kan neerschrijven, dan moet dat meisje wel zeer speciaal zijn. Ik wil dat je het boek leest en achter hem gaat. Als je voor iets lang genoeg blijft vechten en het hard genoeg wilt, dan zal je het hebben.” Sam draaide zich om, stapte in de auto en reed weg. Niemand wist waarheen ze zou gaan. Daar stond ik dan met het boek van Luke in mijn handen. Waarin hij zou zeggen hoeveel hij van me hield of nog steeds van me houd. Ik twijfelde of ik het wel wou lezen. Weer die wonden opendoen, weer die pijn voelen. Ik wist het niet echt. Ik ging terug naar binnen en legde het boek op de tafel. Ik zat voor de open haard te twijfelen wat ik zou doen. Ik wist het echt niet. Ik besloot het boek te lezen. Het boek ging over zijn leven. Wat er allemaal gebeurde, wat hij voelde. De pijn en de liefde. Het was zo emotioneel en zo mooi opgeschreven. Later kwam ik aan het deel dat over ons ging. “Het meisje dat ik naast me wil hebben wanneer mijn dromen uitkomen” Zo noemde het hoofdstuk dat over mij, over ons ging. De titel had hij genomen van de vraag dat ik hem stelde toen we samen waren. Dat hij het zich nog herinnerde. Ik begon het hoofdstuk te lezen. Hoe hij het vertelde, die details. Zijn woorden. Mijn hart vulde zich alleen maar met pijn bij het lezen van al die woorden. Ik had zoveel vragen en zoveel dingen gingen er door mijn hoofd. Ik wist het echt niet meer. De tranen bleven komen alsof ze nooit zouden ophouden. Ik wist niet meer waar ik thuishoorde. Want toen ik verloren was gaf hij me een plaats waar ik heen kon gaan. Het deed pijn om alles opnieuw te beleven. Weten wat voor fout ik ooit heb gemaakt met nee tegen hem te zeggen. Het is een moment dat ik graag zou willen terugdraaien maar dat ik niet kan. Ik zal ermee moeten leren leven. Ik hoorde een sleutel in de deur. Het was Paige om te zien hoe het met me ging. Toen ze mij daar zag zitten in de zetel bij de open haard met het boek van Luke in mijn handen zei ze: “Zeg me nu niet dat je jezelf aan het kwellen bent door het boek van Luke te lezen.” Ik zei haar dat Sam het me had gegeven en dat ik het moest lezen van haar om te zien hoe graag hij me nog steeds zou zien, want dat ik de reden dat ze niet met Luke is getrouwd. Ze keek me aan en vervolgens zei ik een stuk van zijn boek. “Plotseling leek het of het lawaai was gaan liggen en stilte het overnam. Want het geluid rondom leek zo ver weg. Het enige wat ik zag in die stilte was Lilly. Het meisje wiens kunst en passie en schoonheid mijn leven verandert heeft vanaf dat moment. En op dat moment ging het me niet om wat er gebeurde, het ging gewoon om duidelijkheid. De realisatie dat we altijd al voor elkaar bestemd waren. Ik was nu, en zal altijd verliefd zijn op Lilly.” Paige droogde mijn traan en zei dat ze zelf ook wel wist hoe het boek eindigde. Ze had hem ook al gelezen. Dat ze wist wat hij voor me voelde. Ik zei haar dat het eigenlijk wel grappig is, want het is precies of hij het zelf is vergeten. Ik moest wel stom zijn te denken dat hij na al die tijd nog gevoelens voor me zou hebben. Waarom zou ik achter hem aangaan, hij heeft zelf ja gezegd op de bruiloft, dat wijst er toch op dat hij van Sam houd. Paige zei dat ik moest stoppen met zo te denken, dat we beiden weten hoe Luke in elkaar zit. Dat hij zich altijd in de verkeerde relatie gooit wanneer hij verdriet heeft, pijn heeft en zeker wanneer hij niet meer goed weet van wie hij echt houd. Ik zei haar dat het deze keer anders is. Wat moest ik nu doen. Ze nam het boek en gooide het in de open haard waarbij ze zei dat ik het eerst moest loslaten, en ik daarna zolang als ik wou kon neer huilen op haar schouder. Ondertussen dat ik daar zat bij Paige was Luke al een hele tijd in de bar. Ellie maakte zich zorgen over hem en ging hem zoeken. Toen ze hem in de bar aantrof was hij echt niet om aan te kijken, zo dronken dat hij was. Ze besloot hem naar huis te brengen en hem in zijn bed te leggen zodat hij geen domme dingen zou doen en zou kunnen uitrusten. Ze legde zijn arm over haar schouder en droeg hem zo mee naar haar auto waar ze hem op de achterbank legde. Ze reed naar zijn huis en legde hem daar in zijn bed. Ze zei dat hij het zo niet had moeten proberen te vergeten. Dat er zoveel andere manieren zijn dan drank. Dat hij bij haar terecht kon wanneer hij haar ook nodig had. Ze gaf hem een kus op zijn voorhoofd en ging weer naar haar auto. Ze besloot even bij me langs te komen. Ze belde aan de deur en was verast dat Paige opendeed. Ze vroeg natuurlijk waarom Paige de deur opendeed en niet ik. Ze vertelde dat ik een vriendin nodig had vandaag en vroeg vervolgens wat Ellie hier kwam doen. Ze zei dat ze even met mij wou praten. Dus ging Paige even terug naar huis om wat spullen te gaan halen, ze ging een tijdje bij mij intrekken zodat ik niet alleen zou zijn en er altijd iemand is waarmee ik zou kunnen praten. Toen Paige weg was ging ik samen met Ellie in de zetel zitten en vroeg ik haar waarover ze nu wou praten. Ze zei dat ze eerlijk ging zijn. Dat ze voor de trouw van Luke tegen hem zei dat hij niet met Sam mocht trouwen, omdat hij mij nog graag zag. Toen ik dit allemaal hoorde wist ik niet wat er gebeurde. Want het was Ellie die zei dat ik te laat was. Ellie verontschuldigde haar dat ze dat ook had gezegd. Ze wist niet wat er allemaal was gebeurt want daar Luke het nooit over hebben. Ze was gewoon ook kwaad op me omdat ik Luke diep had gekwetst met te nee te zeggen. Ze zei dat hij echt geen raad meer wist met zichzelf. Dat hij er echt onderdoor ging. Hij wist niet meet wat te doen zonder mij. Hij zei dat hij verloren was zonder mij. Toen ze al die dingen zei wist ik dat ik niet de enige was die zoveel pijn had en dat ik misschien beter eerder terug gekomen was. Na een tijd lang over die dingen te praten vertelde ze me dat hij naar een bar was geweest en daar dronken was geworden. Ze vroeg of ik even bij hem wou langsgaan om te gaan kijken of alles ging. Dat hij zou zien dat ik toch een beetje medeleven had met het feit dat Sam weggelopen is. Ook al vond Ellie dat Luke beter bij mij paste, ergens was ze toch een beetje kwaad omdat het door mij is dat Sam is weggelopen. Had ik niet teruggekomen, dan had Sam waarschijnlijk ja gezegd en waren ze nu gelukkig samen. Maar dan zou Luke wel nog steeds naar mij verlangen diep in zijn hart had ze gezegd. Ik ging de deur uit, direct naar mijn auto richting Luke. Toen ik aankwam en de deur opendeed zag ik hem daar liggen in zijn bed. Ik ging bij hem op bed zitten en zei dat ik dit ook niet wou. Ik gaf hem een kus op zijn voorhoofd en ging naar de deur. Hij zei mijn naam. Ik keek om en vervolgens zei hij: “Ik haat je. Je hebt mijn leven verpest. Ik wou dat je nooit was teruggekomen.” Ik wist niet wat te zeggen. Ik deed de deur open en ging weg. Eens buiten stonden de tranen weer in mijn ogen. Ik dacht dat ik hem kende. Maar ik denk dat het gemakkelijker is te zien wat je wilt dan te kijken naar de waarheid. Iedereen denkt altijd dat ze me kennen, maar dat is niet zo. En dat betekent dat ze niet weten wat ik kan doen. Iedereen denkt dat ze me kennen, maar dat is niet zo. Ik ben wie ben ik ben. Geen excuus. Want weet je, iedereen verschuilt zich zelf achter iets anders. Het is tijd om dat los te laten en ervoor uit te komen wie we echt zijn. Ik dacht echt dat ik hem kende. Ik had nooit verwacht dat hij zoiets ooit tegen me zou zeggen. Wat had ik toch gedaan. Ik ging direct terug naar huis waar Paige al was, die wou natuurlijk weten wat er was. Nadat ik had verteld wat Luke had gezegd zijn we gaan slapen, het was een te zware dag voor me geweest. De volgende dag was ik bij Ellie. Ze had me een bericht gestuurd met dat de studio af was. Dus ging ik even kijken. Het was echt fantastisch. Ik belde naar mijn werk in de stad om te zeggen dat ik hier zou blijven wonen en dat ik hier zelf een nieuwe studio had opgericht. Voor Terry was het in orde. Hij zou mij al het werk doorsturen via mail. Ik zei hem dan ook meteen dat Ellie een zangeres was en dat ik dus een nieuw nummer van haar zou promoten, hij vond het een goed idee. Ik ging naar mijn bureau terwijl Ellie een nieuw nummer probeerde te schrijven op de piano. Ik was aan het bellen met Tia in verband met haar album dat bijna af was. Ik had haar nodig in de studio om de nummer op te nemen, de albumhoes te ontwerpen en al die dingen. Ondertussen werd er op mijn deur geklopt, het was Luke. Ik was plotseling stil aan de telefoon. Want ik was verwonderd wat Luke kwam doen aangezien hij gisteren tegen me gezegd had dat hij me haat. Tia vroeg of ik er nog was, waarop ik zei dat ik haar later nog zou terugbellen. Ik keek naar Luke en hij keek naar mij terug. Waarop hij zei: “Ik weet nog de eerste keer dat ik je zag. Een houding waaruit ik kon afleiden dat je bang en verloren was. Je haar was helemaal in de war, net als jezelf. Het was hard en moeilijk om je los te laten, Lilly. Het was hard om je te verliezen. En het was hard om je terug te zien.. En het is nog steeds heel hard.” Ik antwoorde hem: “Ik weet het.. Wanneer ik slaap heb ik die droom, waar we terug op het moment zijn dat je me vroeg met je te trouwen, en elke keer zeg ik ja.” Hij zei: “Het is maar een droom, juist?” Ik zei hem: “Het is mijn droom.” Er viel een stilte. We keken elkaar aan. Daar stonden we dan. Ik had weer tranen in mijn ogen. Hij zei dat dromen niets anders zijn dan illusies. Ik zei hem: “Mogen we dan wel dromen in deze wereld. Ik denk dat het goed is om even te leven in een andere wereld, weg van de pijn. Dan kunnen we zien naar wat we verlangen. Zolang we blijven geloven in onze dromen, hebben we een kans gelukkig te zijn.” Hij zei me dat het mijn keus was te geloven wat ik wou. Hij draaide zich om en ging weer weg. Daar stond ik dan. Terug met de tranen in mijn ogen. Ik hoorde een stukje van Ellie's nieuw liedje. Het was een geweldig nummer dat ze had geschreven. We namen het nummer op en stuurde de demo naar Terry. Hij stuurde me later een mail terug dat het een goed nummer was en dat ik het mocht promoten. Ik moest ook nog het album van Tia uitbrengen dus besloot ik om het samen met ons drieën te doen. Ik belde Tia om te vragen of ze wou komen kijken naar de nieuwe studio. Terwijl Tia onderweg was zocht ik al met Ellie naar opties om haar nummer te promoten. We dachten om het eventueel bij op het album van Tia te zetten. En dus toen Tia aankwam stelden we het haar voor. Ze vond het een geweldig idee. Eerst moesten we alle nummers opnieuw opnemen en dan konden we beginnen met ze op een cd te zetten en te gaan promoten. Het eerste liedje dat Tia op haar album wou, was een cover. “Hallelujah” Het is een geweldig en diep nummer. Aan het eind van de dag was de cd klaar. We zouden morgen de cd promoten. Tia en Ellie wouden nog even in de studio te blijven. Ik ging even naar het strand om na te denken. Te kijken naar de zonsondergang. Luke kwam bij me zitten en vroeg me wat ik zo speciaal vond aan het strand dat ik er elke avond was, naar de zonsondergang te kijken. Ik zei hem dat er een moment is wanneer er magie is op deze wereld. En die kan je dan ook werkelijk voelen. Wanneer de zon ondergaat en de laatste schijn van de zon de lucht verandert in roos en oranje. Je kan dan echt de magie voelen. Maar alleen voor enkele seconden. Dat moment is wat ik voel voor jou. De hele tijd. Kijk met me mee, misschien kan je het ook voelen. Magie eindigt nooit. Want wanneer de gele zon onder is. En de blauwe maan de lucht vult met schitterende sterren. Dan nemen zij de magie over. Die magie is speciaal, net zoals mijn liefde voor jou. Hij wist niet echt wat hij daarop moest zeggen. Hij keek naar me en zei dat hij Sam nog altijd graag ziet en dat hij haar mist. Ik vroeg hem wat hij voor haar zou doen. Hij zei me dat hij er alles voor zou doen om haar terug te hebben. Hoeveel pijn het me ook deed, ik zei hem dat hij achter haar aan moest gaan. Als hij haar echt zo graag terug wou. Hij keek naar me, gaf me een knuffel en fluisterde in mijn oor: “Dankje.” Toen ging hij weg. Op zoek naar Sam. Ik kreeg telefoon van Paige om te vragen waar ik was. Ik zei haar dat ik even op het strand was maar dat ik direct naar huis zou vertrekken. Eens thuis vroeg Paige me wat ik was gaan doen. Ik vertelde haar over mijn bekentenis aan Luke. Ze nam me vast ik begon voor de zoveelste keer te huilen in haar armen. Ik zei dat ik echt niet meer kon. Ze zei dat het nu echt gedaan moest zijn. En dus nam ze me mee naar de studio waar Tia en Ellie ook waren. Ze zei dat we vanavond met ons vieren zouden uitgaan naar die nieuwe club. En zo vertrokken we dus voor een avondje stappen. We hadden zeer veel plezier in die club en stilaan vergat ik even alles wat er was gebeurt met Luke. Toen ze even met z'n allen aan de bar zat, kwam er een jongen naast me zitten. We raakten aan de praat. Zijn naam was Jamie. Na een hele tijd met Jamie gepraat te hebben, vroeg hij me of ik iets wou gaan eten. Daar zei ik geen neen tegen. Ik vertelde de meisjes dat ik iets zou gaan eten met Jamie. Ze zeiden dat zij dan ook terug naar huis zouden gaan. En dus vertrok ik met Jamie naar een restaurant. In het restaurant was het heel gezellig. Hij vertelde me over zijn werk. Hij zat in de reclame. Ik vertelde hem dat ik een album aan het uitbrengen was van Tia en Ellie. En dat ik daarvoor dus reclame moest maken. Hij stelde voor om samen te werken, wat ik natuurlijk fantastisch vond. En zo waren we een ganse avond bezig over ons werk. Tot hij me opeens de vraag stelde of ik een vriend had. Ik was sprakeloos op dat moment. Alles van Luke en mij flitste weer voor mijn ogen. Hij vroeg me wat er was. Ik vertelde hem dat ik veel heb meegemaakt. Hij kon aan mijn gezicht zien dat ik niet echt goed was van die vraag dus excuseerde hij zich daarvoor. Ik nam het hem niet kwalijk. Hij zei me dat ik er altijd over kon praten. Ik vertelde hem gewoon dat Luke en ik uit elkaar waren en dat ik hem nu terug wou, maar dat het onmogelijk is en ik me daarbij moet neerleggen. Daarna had ik niet mee zoveel zin om nog te blijven, dus vroeg ik of hij me naar huis kon brengen. Op straat zei ik hem dat ik echt een fantastisch avond heb gehad. Hij zei me dat het voor hem ook zo was. Ik vroeg hem of één leven invloed kon hebben op anderen. Voor Jamie dat kon antwoorden Werd ik vanuit het niets aangereden door een auto. Daar lag ik dan op de grond. Ik ademde niet meer. Jamie was in paniek en nam zijn gsm om de ambulance te bellen. Enkele ogenblikken later was ik al in het ziekenhuis. Hij belde direct naar de meisjes om te vertellen wat er was gebeurt. Ze kwamen zo snel als ze konden. Ze vroegen Jamie of hij Luke ook had gebeld. Hij zei nee omdat hij Luke zijn nummer toch niet heeft. Niemand van de meisjes belde Luke. Ze wouden hem niet ongerust maken, hij moest Sam vinden. Ik had veel bloed verloren en redelijk veel ribben gebroken. Ik was nog altijd buiten bewustzijn maar mocht wel al bezoek ontvangen. Na enkele uren viel mijn lichaam in een coma en ik in een droom.. Die droom zou me antwoord geven op mijn vraag of één leven een invloed kan hebben op andere levens. In mijn droom herleefde ik het ongeval opnieuw. Alleen zag ik alles gebeuren. Ik snapte het niet. Opeens zei er iemand tegen me: “Je ligt in coma. Dit is gewoon een droom om antwoord te geven op je vraag.” Ik keek naast me, het was Prilla, een elfje dat leefde in mijn wereld voor ik het verloor. Ze toonde me wat er zou gebeuren met de mensen die me nauw aan het hart liggen als ik niet uit mijn coma zou geraken.. Eerst gingen we naar het leven van Paige: “Ze verloor haar beste vriendin die dag. Ze gaf zichzelf altijd de schuld van wat er met je is gebeurt. Ze had je niet moeten laten meegaan met Jamie dacht ze constant. Jouw dood veranderde haar helemaal. Haar uiterlijk, haar karakter. Ze was teruggetrokken in haar gedachten waar niemand kon bij geraken. Niemand kon haar begrijpen, want ze liet niemand binnen in haart hoofd, in haar hart. Ze leefde een verder leven vol met pijn en verdriet en schuldgevoel.” Toen ik dat allemaal zag en hoorde, dat deed me zoveel pijn. Paige en ik, wij waren altijd één. Dan gingen we naar het leven van Ellie. “Zij legde altijd al haar emoties in haar liedjes alleen kon ze de emoties van pijn en verdriet niet verwoorden die ze had van jouw dood. Ze kon geen muziek meer maken. Ze wilde ook niet meer. Het had geen belang meer. Ze probeerde zich sterk te houden. Voor Paige, voor Tia, voor Luke. Maar diep in haar hart had zij het ook moeilijk. Ze is nooit meer de studio binnengegaan. Het deed teveel pijn.” Ik kon het niet geloven. Ellie gaf haar dromen en talent op, door mijn dood. Het was zo verschrikkelijk. Ik wilde weg uit die droom. Ik vond het niet leuk. Prilla zei dat ik moest volhouden, dat ik het allemaal moest zien. Om mijn antwoord te weten op mijn vraag. Dan gingen we naar het leven van Tia. “Ze maakte een nieuw nummer, speciaal voor jou. Dat nummer maakte iedereen sprakeloos. En telkens ze het nummer live ging brengen. Zei ze dat het voor een heel speciaal iemand was geschreven. Dat nummer was haar manier van het allemaal te verwerken en ermee om te gaan. Ze ging door met het album en gaf het een zeer speciale naam “Never Gone” Omdat jij nooit echt zou weggaan uit haar hart. Want jij hebt haar muziek gegeven en de kans om haar muziek met de wereld te delen. Ze bleef je er haar hele leven dankbaar voor. Dat wil niet zeggen dat ze geen pijn en verdriet had. Ze liet het alleen niet zien, zodat ze de er kon zijn voor diegenen die het moeilijk zouden hebben.” Ik was langs een kant wel blij dat Tia haar dromen en talent en wensen niet opgaf door mij. Maar de titel van het album, het liedje. Het brak mijn hart. Het was moeilijk om alle mensen die ik zo graag zie zoveel pijn te zien lijden en er dan niks aan kunnen doen. Het was ondraaglijk, die droom. Prilla zei dat nu het moeilijkste zou komen. Ze nam me mee naar Luke zijn leven: “Hij geraakte er niet over. Hij gaf alles en iedereen de schuld dat ze hem niet op tijd hadden gebeld. Hij gaf nog steeds zoveel om je. Toen het te laat was, zag hij dat allemaal onder ogen. Het ging echt niet goed met hem. Hij sloot zich op in zijn huis en kwam niet naar buiten. Hij had geen wil meer om te schrijven. Want alles wat hij neerschreef was hoe hard hij je miste. Hoeveel pijn hij had. Hoeveel verdriet hij had. Hij wou de wereld laten voelen wat hij voelde. Er waren dagen dat hij niets zei en gewoon voor hem uitstaarde en er waren dagen dat hij niet kon stoppen met zijn pijn neer te schrijven. Sam kreeg het nieuws te horen, hoe het met hem ging en is uiteindelijk teruggekeerd. Zij heeft hem dan voor een deel weer kunnen helen. Maar toch bleef er altijd iets in zijn hart dat miste. Een leegte. Iets dat niemand kon vullen.” Het is moeilijk je vrienden te zien wanneer ze pijn hebben. Zeker als die pijn op een of andere manier door jou veroorzaakt is. Ik kon niet meer. Ik voelde zoveel pijn. Ik vroeg aan Prilla of hij nog ergens iets voor me voelde. Ze zei me: “Hij heeft nog altijd zoveel gevoelens voor je. Hij heeft ze alleen begraven omdat het zoveel pijn deed de laatste keer. Hij is nu blind voor die gevoelens. En ook bang om weer gekwetst te worden. Lilly, hij houd zoveel van je. Kon hij het maar zien. Hij heeft het neergeschreven in zijn boek, maar blijft meer tegen zichzelf zeggen dat het maar een boek is gebaseerd op emoties die er ooit waren en die nu zo goed als dood zijn. Het enige wat hij zou moeten kunnen zeggen is dat hij het ook voelt. Dat hij ook nog altijd die liefde voelt. Die passie. Die laatste kus. Dat hij je ook mist, net zoals jij aan hem. Dat zijn hart nog steeds naar je hunkert zoals jouw hart naar hem. Hij krijgt het gewoon niet gezegd.” Het deed goed zo'n dingen te horen. Ik wist alleen niet of ik het moest geloven, aangezien dit een droom was. En dromen zijn illusies zei Luke me ooit. Daar stonden we dan, aan mijn bed. Ik moest kiezen zei Prilla. Mijn leven beïndigen, zodat ik van de pijn verlost ben, en mijn vrienden re bezorg. Of doorgaan met mijn leven, en leren omgaan met de pijn, en ook de goede dingen zien. Het was mijn keuze. Ik dacht goed na over alles wat ik had gezien in de droom. Ik vroeg Prilla of ze ooit wel geluk zouden kennen. Ze zei dat iedereen geluk kent, altijd. En dat alles een andere kant heeft. Mijn dood zou dat ook hebben. De keuze was aan mij. Ik vroeg haar dat als ik zou kiezen om te blijven, ik met haar terug zou gaan naar mijn Neverland. Ze zei dat iedereen dat doodgaat, naar hun eigen hemel gaat. En mijn hemel was Neverland, dus het antwoord was ja. Dat maakte het nog moeilijker in een manier. Omdat ik nog steeds ergens in mijn hart terug naar Neverland wou. Ik zei Prilla dat hoe graag ik ook terug wou gaan naar Neverland, ik moest blijven. Ze zei dat ze me begreep. Ik vroeg haar om zeker iedereen te zeggen hoe hard ik hun mis. Ze beloofde het te doen. Ik had tranen in mijn ogen omdat ik weer afscheid moest nemen van Prilla. Na een lange tijd had ik haar weer terug gezien. En had ik de kans om terug naar Neverland te gaan, toch koos ik om te blijven. En zo stuurde ze me terug. Ik opende zeer zacht mijn ogen. Het eerste wat ik zag was een fel licht boven mij. Ik probeerde mijn hoofd op te tillen maar het ging niet, hij was te zwaar. Hoelang lag ik hier al misschien. Ik probeerde de rest van mijn lichaam te bewegen wat ook niet lukte. Dus probeerde ik mijn hoofd te draaien, wat wel ging. Ik was verbaasd om wat ik zag. Luke zat naast mijn bed. Ik snapte het niet. Hij was toch op zoek naar Sam. Ik snapte het niet. Ik probeerde zijn naam uit te spreken maar het ging niet. Ik was mijn stem kwijt. Waarschijnlijk omdat ik te lang in coma heb gelegen. Ik probeerde het een paar keer tot ik zijn naam uiteindelijk uitgesproken kreeg met een hese stem. Hij opende zijn ogen. Hoe hij naar me keek, hij was zo verbaasd. Maar toch blij. Hij kwam direct dichter en bleef maar herhalen hoe blij hij was dat ik terug was. Dat hij bang werd dat hij me zou verliezen. Als hij klaar was, vroeg ik hem wat hij hier deed, dat hij Sam moest gaan zoeken. Hij zei dat hij direct teruggekomen was toen hij hoorde dat ik in coma lag. Ik zei dat hij dat niet hoefde te doen. Dat hij Sam moest gaan zoeken. Hij zei dat het belachelijk was, dat ik belangrijker was. Hij ging even naar buiten om Paige en Ellie en Tia te bellen. Toen ze er allemaal waren besloot Luke even naar buiten te gaan. Ellie en Tia bleven bij hem. Ik wou even met Paige alleen zijn. Toen ze de kamer binnenkwam kon ze het niet houden, ze begon direct te huilen en nam me zo stevig vast. Ze fluisterde in mijn oor: “Ik wil nooit meer riskeren je te verliezen, nooit meer.” Ik wist dat ik de juiste keuze had gemaakt. Ik was zo blij haar weer te zien. Mijn beste vriendin. Iemand die er altijd voor me is, en me altijd al heeft geholpen. Later kwamen ook Ellie en Tia binnen. Ik vroeg hun direct hoe het stond met het album. Ze zeiden dat ze er al een titel voor hadden gevonden, “Music Is The Savior.” Ze hadden die titel gekozen omdat ik hun had geleerd dat muziek altijd de wonden kan helen. Het deed met wat, te horen dat de titel naar mij was. Verder hadden ze er niet aan gewerkt. Dat was mijn werk en ze wisten hoe graag ik het deed. Ik had hun allemaal zo hard gemist. Ik vroeg Tia om Jamie te bellen zodat hij zou weten dat ik wakker was. Toen hij binnenkwam, zei hij me hoe hard het hem speet. Hij voelde zich enorm schuldig over het ongeval. Ik zei hem dat hij zich niet schuldig hoefde te voelen. Het had iedereen kunnen overkomen. Hij verontschuldigde zich ook omdat hij niet veel op bezoek is gekomen toen ik in coma lag. Ik zei hem dat het niets was, ik begreep dat hij het altijd druk had vermits hij in de reclame werkt. De tijd ging voorbij en stilaan genas ik. Met veel hulp van mijn vrienden en mijn muziek. Al snel mocht ik terug naar huis gaan. Tia was ondertussen ook terug in het huis ingetrokken. Ik was vergeten dat ze niet meer terug ging naar de stad. Het voelde goed om weer thuis te zijn. Ik ging even tot bij Luke gaan. Er waren nog dingen die ik hem moest vragen. Ik klopte aan zijn deur en vroeg hij even mee wou gaan stappen om te praten. Ik vroeg hem waarom hij nu eigenlijk terug gekomen, hij ging Sam zoeken. Hij zei dat hij terug gekomen was omdat hij wist dat het niet goed ging met mij. Hij wou er zijn, zoals vrienden er altijd voor elkaar zijn. Hij kan Sam gaan zoeken wanneer hij wil. Ik keek naar hem en vroeg of hij haar al had gevonden. Hij zei van niet. Ik keek in zijn ogen en zag dat hij haar echt terug wou. Anders had hij wel gezegd dat hij was teruggekomen voor mij. Dat het zijn ogen had geopend toen ze hem zeiden dat ik in coma lag. Ik verontschuldigde me en zei dat ik nog dringend iets moest gaan doen. Ik ging naar de auto en belde naar het bureau van Sam. Ik vroeg hen of ze op haar bureau was en waar dat was. En zo reed ik naar Sam's bureau. Toen ik daar was klopte ik op de deur en ging binnen. Ze keek naar me en vroeg wat ik kwam doen. Ik zei dat ik zo een dingen normaal niet deed. Maar ik kon het niet meer aan om Luke zo gekwetst te zien. Ik zei haar dat ze moest terug keren. Omdat ik wist dat ze hem nog steeds graag zag. Ze kon het niet ontkennen. Ze zei dat het allemaal niet zo simpel is. Ze vroeg of ik het boek wel had gelezen. Ze zei dat daarin genoeg antwoorden stonden. Ik zei haar dat ze niet wist wat ze nu allemaal zei. Dat ze er spijt van zou hebben. Ze zei dat ik moest teruggaan naar huis en het boek nog eens moest lezen. Zodat ik zou weten dat Luke en ik voor elkaar voorbestemd waren. Ik begon te schreeuwen dat dat niet zo is. Dat hij haar graag ziet, en niet aan mij. Dat hij aan haar wil, en niet aan mij. Ze wou me niet geloven. Misschien was het beter als hij het haar zelf zou komen zeggen. Ik keerde terug naar huis. Eens terug thuis ging ik naar Luke en zei dat ik hem iets moest zeggen: “Ik werd er vandaag aan herinnerd dat de meest perfecte liefdesdaad zelfopoffering is. Ik zie je graag. En ik denk dat ik dat altijd heb gedaan vanaf het eerste moment dat we samen onze ogen sloten en de liefde konden voelen. En het zal pijn doen. Maar als wat jij wil, voor mij wil zeggen het los te laten, dan zal ik dat doen. Wees gelukkig. Ik wil dat met heel mijn hart.” Hij keek me aan. Ik zei hem waar hij Sam kon vinden, dat hij achter haar aan moest gaan. En dat deed hij. Daar zat hij dan in zijn auto voor het bureau van Sam. Nadenkend over wat hij zou zeggen. Uiteindelijk ging hij naar binnen. Toen hij in het bureau kwam van Sam legde hij een enveloppe op haar bureau. Ze keek op en was verrast hem te zien. Ze vroeg wat het was dat hij op haar bureau had gelegd. Hij zei dat het een deel van zijn beschrijving is wat hij voor haar voelt. Ze wist niet goed hoe te reageren. Uit het niets zei hij: “Sam, ik mis je. Echt waar. Ik wil dat we samen zijn. Elke dag wordt ik wakker en heb ik deze pijn in mijn borst, en soms ga ik gewoon niet slapen omdat ik weet dat ik zal wakker worden zonder dat je naast me ligt.” Ze zei dat ze hem ook graag ziet en dat hij dat wel weet, maar dat ze niet bij hem kan zijn. Het was stil en hij wist eerst niet echt wat te zeggen. Dan stond hij recht en zei hij dat het in orde was. En dat hij hoopte dat ze de beschrijving zou lezen. Ze zei dat ze echt niet samen konden zijn. Hij zei: “Nee, we zullen samen zijn, je zal het wel zien. Op een dag zal je wakker worden en realiseren dat je dezelfde pijn in je borst hebt. En dan zal je weten hoeveel ik van je hou. En wanneer die dag ook is, zal ik nog steeds op je wachten. En jij zal naar me toekomen.” Vervolgens draaide hij zich om en ging weer weg. Terug naar huis. Eenmaal thuis trof ik hem aan op het strand. Ik vroeg hem hoe het was gegaan, en wat hij er zo speciaal aan vond, aan het strand. Aangezien en hij daar zo geïnspireerd zat te kijken naar de zee en de zon. Hij moest lachen. Hij zei wat er was gebeurt. Ik vroeg hem of het wel ging. Hij zei van wel, dat hij zich er nu niet meer druk in zou maken, want hij wist dat ze op een dag zou terugkomen. Ik vroeg hem of hij soms mee iets wou gaan drinken met Jamie en de meisjes. Hij zei dat hij iets later zou komen. Ik liet Luke op het strand op na te denken over alles. Ik zei hem dat ik al door ging en dat ik hem wel zou zien in de club. Ik ging naar huis om Tia en Paige op te halen en zo naar de bar te gaan. Toen we in de bar aankwamen ging ik naar de bar zelf waar Jamie al op me zat te wachten. Tia en Paige gingen in de zetels zitten te wachten op Ellie en Luke. Ik was met Jamie aan het praten over de campagne voor het album van Tia en Ellie. En over hoe het met me ging sinds het ongeluk. Tegen het eind van de avond kwamen de meisjes en Luke zeggen dat ze naar huis gingen. Ik zei dat ik nog even met Jamie in de bar zou blijven, dat hij me wel naar huis zou terug brengen. Waarop Ellie een sarcastische opmerking maakte. “Zie dan wel dat je naar huis komt en geen tussenstop maakt in het ziekenhuis hé schat.” Iedereen moest er wel mee lachen. De meisjes gingen richting de auto terwijl Luke naar me kwam en in mijn oor fluisterde: “Hij is niet goed genoeg voor je.” Hij draaide zich om en ging naar buiten. Toen ik besefte wat hij zojuist gezegd had ging ik achter hem aan. Ik zei met een verheffende stem: “Hij is niet goed genoeg voor je! Doe dat niet. Zeggen dat hij niet goed genoeg voor me is. Dat is niet eerlijk Luke.” Hij keek naar me en ging naar de auto. Ik ging terug naar binnen en vroeg Jamie of hij me naar huis wou brengen. Hij vroeg wat Luke had gezegd dat ik zo boos was. Ik zei dat het niet om Luke ging. Dat ik gewoon pijn had en daarvan een beetje boos wordt. Toen ik terug thuis was maakte ik een openhaardvuur en nam een glaasje wijn. Ik zat na te denken over alles. Waarom Luke zo iets zei. Ik heb hem toch ook nooit gezegd dat Sam niet goed genoeg was voor hem. Ik besloot om er een eind aan te maken, een eind aan Luke. Ik nam de foto's die ik in de kast had liggen en verbrandde ze in de openhaard. Iets later kwam Paige naast me zitten en vroeg me wat er was gebeurt. Ik zei haar wat Luke had gezegd. Ze keek naar me en vroeg of die foto's verbranden dan wel de juist oplossing was. Ik vertelde haar dat ik het beu was me zo te voelen de hele tijd. Daarna heb ik haar verteld over de droom die ik had toen ik in coma lag. Ik vroeg haar of ze het belachelijk vond. Ze zei me dat ze me geloofde. Dat ze zelf ook wel wist dat Luke nog steeds van me houd maar dat hij gewoon bang is die gevoelens onder ogen te komen. Om wat er gebeurt was. Ze vroeg of dat een reden was om alle herinneringen te verbranden. Het was mijn keus wat ik ermee zou doen. Paige ging terug naar haar kamer om te slapen, ze had een zware dag voor de boeg. Ik besloot de foto's te laten voor wat ze waren. Ik bleef nog even op het deken liggen bij de open haard, te denken. Want ik wist echt niet meer wat te doen. Ik begon mijn hart te vergelijken met een waterballon. Als je een waterballon zou nemen en het hoog genoeg en hard genoeg van een gebouw zou gooien, dan zou je hetzelfde effect krijgen als mijn hart. Als het de grond raakt is het gebroken en leeg. Onherstelbaar. Net zoals ik ben gevallen en de grond heb geraakt. Ik doofde het vuur, zette het glas wijn weg en ging naar boven. Daar heb ik een nieuwe tekening gemaakt. Over mijn hart, mijn waterballon. De volgende morgen kwam Paige mijn kamer binnen en zag de tekening met de tekst liggen op mijn nachttafel. Ze zei me dat ik me direct moest klaarmaken, dat ze een plan had. Ze nam me mee naar het gebouw waar Luke werkte. Ze zei me dat ik naar het dak moest gaan. Later kwam ze naar boven met een mand vol waterballonnen, rode uiteraard. Ik bekeek haar met een vragende blik en vroeg naar uitleg. Ze zei dat ze samen Luke naar buiten zou gaan om zogezegd samen eens iets te gaan eten als middageten. En dat ik dan een waterballon naar beneden moest gooien op dat moment. Ik moest toegeven, het was een geweldig plan. En dus ging Paige naar het kantoor van Luke. Na een tijdje de voordelen op te noemen waarom hij nu precies met haar moest gaan eten nam Luke zijn spullen. Ik zag een deur opengaan en hoorde Paige's stem. Op dat moment gooide in een rode waterballon naar beneden. Hoog genoeg en hard genoeg, zoals ik had beschreven. Toen het de grond raakte spatte het helemaal uiteen. Het water vloeide eruit, op de grond bevond er zich een grote waterplas. De rode restjes ballon waren verspreid over de hele stoep en een deel van de straat. Even daarna zei Paige tegen Luke: “Hé, dat is net Lilly's hart, niet.” Ik moet toegeven, het was briljant. Toen ze in de auto waren en vertrokken iets te gaan eten ben ik ook vertrokken terug naar de studio. Toen ik het Tia en Ellie vertelde moesten toch ook wel lachen. Na er even over gepraat te hebben heb ik me geconcentreerd op het album van Tia en Ellie. Ik moest nog steeds een albumhoes ontwerpen. Ik verwerkte mijn emoties gedeeltelijk in het album. En gaf het zo de naam “Tonight And Every Night” Naar de titel van het liedje dat ik had geschreven samen met Tia. Wat velen niet weten is dat er eigenlijk twee nummers geschreven zijn met die titel. We besloten om de versie op de cd te zetten waar er verteld wordt over een meisje met een gebroken hart. Toen de voorbereidingen gedaan waren ging ik naar de drukker voor de albumhoezen en de print voor op de cd. Van daaruit ging ik naar Jamie voor de campagne en reclame van de cd. De tijd ging vooruit en al snel was alles klaar om officieel gepromoot te worden. Er werd een receptie georganiseerd waar de pers en enkele uitgenodigde gasten aanwezig waren. Waaronder Luke. We hadden een kleine mix samengesteld van alle liedjes. Slechts één nummer hebben we volledig laten afspelen. Het nummer van de titel van het album, het nummer dat ik samen met Tia had geschreven dat gedeeltelijk over Luke ging. Toen ze het nummer aan het afspelen waren keek ik naar Luke. Die natuurlijk door had dat het nummer over hem ging en mijn pijn. Hij keek naar me met een blik alsof ik zijn vijand was. Ik keek hem met een smekende blik aan. Hij mocht niet kwaad worden. Echt niet. Ik zei hem dat ik dat liedje had geschreven nadat het gedaan was tussen hem en mij. Dat er ook nog een positieve tekst van bestond, van toen we nog samen waren. Dat ik in die tekst alleen maar mijn emoties uit. Hij werd kwaad. “Emoties ja. Valse emoties.” Zei hij. Het volgend moment wou hij opstaan om weg te gaan. Ik riep nog naar hem “Ja, vlucht maar. Ontken het maar. Dat doe je nu altijd.” Hij ging terug rustig zitten en zei dat hij niet kan wegvluchten voor valse emoties. Ik antwoordde hem dat ik die echt waren, dat het geen leugen was. En dat ik weet dat hij me nog graag ziet. Hij zei dat, dat niet waar was. Ik begon met een verheffende stem te zeggen dat hij niet moest liegen. Hij antwoordde me dat hij niet loog. Ik sloeg mijn handen op tafel en stond op. Terwijl ik me naar hem begaf riep ik: “Ontken het dan niet!” Hij zei dat hij hier geen tijd voor had, voor al die leugens. Ik zei hem: “ Stop met te ontkennen dat je me mist. Of moet ik soms een deel voorlezen uit je boek, het deel dat niet uitgegeven wordt..” Hij zei dat ik het maar eens moest proberen en stond ook recht. Ik nam hem aan zijn schouders en trok hem tot bij mij. Ik vertelde hem: “Je moet me geloven. Ik zie je graag. Maar ik was blind en te laf om het toe te geven dat ik je aan het verliezen was. Ik heb je pijn gedaan. Mijn zwakheid heeft je pijn gedaan. Dat weet ik en dat spijt me zo erg. Maar ik heb je nodig. Want ik besef dat ik zonder jou nergens stond en nog steeds nergens sta. Jij bent het licht dat door mijn schaduw breekt. Kijk in mijn ogen en zeg dat het voorbij is. Want als jij zegt dat het voorbij is, dan is het voorbij. Maar één ding zal altijd blijven gelden, dat waar jij ook bent, en wat jij ook doet, mijn liefde voor jou zal nooit weggaan.” Waarop hij me zei met een zachte stem en wat tranen in zijn ogen: “ik ook. Maar ik ben moe. Ik ben uitgeput.” Ik keek naar hem, nam zijn handen en zei hem dat hij het net had toegegeven, dat hij me nog graag ziet, dat hij me ook mist. Hij knikte. “Ja, ik ook. Het is niet dat ik je niet terug wil, ik kan het gewoon niet.” Daar stonden we dan. Even zag ik hem weer, de jongen van vroeger. Even zag ik weer die liefde in zijn ogen. Ik voelde onze liefde weer. Even had ik hoop. Tot hij zich lostrok en wegliep. Ik ging hem achterna om erover te praten. Hij zei: “Je hoeft geen liedjes te schrijven om me duidelijk te maken dat je me nog graag ziet, dat weet ik ook wel. En het is echt niet dat ik je niet terug wil, of dat ik je niet mis. Natuurlijk mis ik je. Ik kan het gewoon niet. Ik zie het gewoon niet.” Hij draaide zich om waarop ik zijn arm nam en hem kuste. Hij keek me aan en ik aan hem. Hij kuste me terug. Na die kus zei ik hem: “Je ziet me ook nog graag is het niet. Je kan me niet zeggen dat die kus niet net hetzelfde aanvoelde als vroeger.” Hij draaide zich gewon om en ging weg. Hij verdween in de mist. Die nacht ging ik tot bij hem thuis. Daar stond ik dan, voor zijn huis in het midden van de nacht. Ik had een plan om het hem te laten zien. Dat ik het deze keer wel meende. Niets deed zijn ogen open, dus misschien dit wel. Ik nam verf en penseel en schilderde een citaat neer uit het eerste liedje dat hij me ooit stuurde. Misschien kon hij zo zijn ogen openen. Hij zei ooit tegen de wereld dat hij me graag zag. Nu was het aan mij om het te wereld te vertellen en te laten zien. Want iedereen zal het weten. Niemand wist hier iets van. Toen ik klaar was stond ik recht om het na te lezen. Daar stond ik dan op straat. De sterren boven mij en de tekst onder mij. Dit was mijn laatste poging want ik raakte ook uitgeput. De volgende morgen werd er aan de deur geklopt. Ik stond op uit bed en ging de deur opendoen. Het was Luke. Hij vroeg me wat mijn doel was met mijn daad. Ik zei hem dat hij het moest inzien. Dat ik hem terug wou, dat er deze keer niets zou misgaan. Omdat ik het nu wel doorhad. Ik zei hem: “Ik ben je één keer kwijt geraakt en dat zou me geen twee keer gebeuren.” Hij zei dat het hem wel raakte, dat ik het zo neerschreef. Dat ik me dat liedje nog kon herinneren, dat deed hem iets. Hij zei dat het hem weer deed denken aan de eerste keer dat hij me zag. Ik vroeg hem of hij dat nog wist. Hij zei me: “Natuurlijk. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik je zag. In jezelf gesloten, afgesloten voor de wereld. Je was aan het tekenen. Je was anders gekleed dan de rest, alternatief. Je haar was in de war.” Ik lachte, dat hij dat nog allemaal wist, het raakte me. Het deed me inzien dat hij me echt wel graag heeft gezien. Vervolgens zei hij: “Het was moeilijk je te verliezen, Lilly. Het was moeilijk over je heen te geraken. En het was hard je terug te zien. Het is nog steeds heel hard.” Ten ij me dat zei voelde ik de pijn die ik hem had aangedaan. Ik zei met een krop in mijn keel: “Ik weet het. Ik weet het.” Hij keek nog naar me en is dan weggegaan. Later die dag kreeg ik langs alle kanten telefoontjes en berichten over wat ik had gedaan bij Luke's thuis. Niemand kon het geloven. Later die dag besloot ik om tot bij Luke te gaan, om te praten. Hij zat op het plein. Ik ging naast hem zitten op de bank. Ik duwde met zijn schouder tegen zijn arm en zei hem: “Komaan Luke. Wat gaat er door je hoofd. Je liet me ooit binnen, want dat leek het juiste om te doen. Ik sloot mijn ogen en liet je vallen. Ik vroeg me af wat je wist over neer vallen, dat ik nog niet wist. Al een tijdje smeek ik je, dat je me begrijpt, dat je begrijpt waarom ik alles deed. Maar ik dring niet door, begrijp mij dan, ik ben eenzaam zonder je. Maar je kan het niet, je zou het niet begrijpen. Je probeert niet eens. Ik ben het beu van me te verstoppen, van te liegen. Ik ben nu een lach dat ik niet meer herken. Weet je nog hoe ik je hand nam en we samen ondervonden dat wanneer de tijd daar zou zijn ik je zou meenemen daar mijn wereld. Of herinner je, je nog hoe ik je kon doen lachen wanneer niemand anders daartoe in staat as. Of hoe je me kuste in de regen, zoals die nacht. Herinner je, je die nog. Die ene speciale nacht. Want die veranderde alles. Ik zei je dat je me moest vinden in de avond wanneer je klaar was te dansen. En ik zou je meenemen naar een andere plaats. Onder de sterren, in de regen. Weet je het nog. En later die nacht stond je voor mijn deur. We dansten op straat, in de regen en onder de sterren. Je liftte me op, ik sloot mijn benen rond je en toen kuste je me. Herinner je, je die nacht nog. Want het lijkt erop alsof je het vergeten bent. Ik weet het nog. Alles wat we nodig hadden was nog een beetje meer tijd. Wat langer voor mij om in te zien dat ik fout bezig was. Zodat ik een oplossing kon zoeken om je te redden. Maar weet je, als je wil kan ik je nog steeds redden. Ik kan je weg nemen van deze plaats. Zo eenzaam binnenin, zo druk buitenaf. Niemand heeft het door. Niemand is er om je te redden, laat mij er voor je zijn. Want ik heb je ook nodig. Help me te ontwaken uit deze nachtmerrie. Verlos me van al die stemmen in mijn hoofd. Ze blijven me achtervolgen. Ze blijven zeggen dat ik je kwijt ben. Ze roepen het steeds luider en luider. Help me. Ik wil gewoon weer kunnen ademhalen.” Hij keek me verbaasd aan. Hij wist niet meer goed wat te zeggen. Hij kon ook niets meer zeggen want daar waren zijn vrienden al. Ik besloot om terug naar huis te gaan. Ik er was zoveel dat ik nog aan Luke wou zeggen, maar dat ik niet zou kunnen zeggen tegen hem, in zijn ogen. Dus besloot ik het in een brief te schrijven. En zo begon ik. Ik wou dat ik alles kon terugnemen wat ik heb gedaan dat slecht was voor wat we hadden. Want ik was echt gelukkig en ik zag je doodgraag, nu nog. Wat we hadden was voor mij echt meer dan gewoon liefde. En nu is er een plek in mij dat leeg is. Ik heb geprobeerd het te vullen. Ik heb het geprobeerd te vullen met kunst en muziek en vrienden, maar het blijft leeg. Ik wou dat ik alles kon terug draaien, en dat ik die fouten niet had gemaakt. Ik wou zoveel voor je doen. Ik wou je alles geven dat je nodig hebt. Ik had misschien ergens gehoopt dat je sterk genoeg was om vol te houden en hoop te hebben op de dingen die ik zei in onze gesprekken en onze berichten. Ik had misschien ergens gehoopt dat je niet zo snel zou opgeven. Ik had het gezien in je ogen, maar je wou er niet echt over praten. Ik weet dat ik je heb pijn gedaan, en dat spijt me echt heel erg. Ik heb zoveel geweldige dagen sinds de dag dat mijn leven weer helemaal is omgedraaid, maar geen een van mijn geweldige dagen is van belang zonder jou. En elke nacht mis ik je, verlang ik weer naar die ene speciale nacht waar ik ook in het echt het meisje was van in die gesprekken en die berichten. Ik wou dat die nacht bleef doorduren. Ik kom nu pas onder ogen hoe hard ik het heb verpest. En ik weet wel dat je gevoelens weg zijn, dat je ze hebt weggeduwd. Dat je Sam nog graag ziet, dat zeg je toch. Maar kan het niet zijn dat ergens heel erg diep in je hart, er nog steeds een plaatsje is waar ik zit. Hoe klein dan ook.. Ik zou voor jou elke dag in de regen willen staan wachten tot je me weer zou opheffen en me weer zou kussen zoals je elke dag deed. Je hebt me zoveel gegeven. Meer dan iemand ooit heeft kunnen doen. Ik denk dat ik hiermee gewoon wil zeggen dat ik je nog steeds graag zie. Dat ik enorm veel spijt heb van alles dat er is gebeurt. En dat er misschien een kans is dat het weer goed kan komen. Ik weet dat je me graag hebt gezien. En dat het echt was wat we deelden. Maar kan het dan wel dat het zomaar voorbij is. Kijk in je hart, kijk heel erg diep. En zeg me dan wie je daar terug vind. Ik wil alleen dat je gelukkig bent. En het bericht dat je me stuurde. Dat je nooit geluk kende, dat je niet dacht dat dromen uit kwamen, dat je niet kon geloven in echte liefde tot je mij ontmoette. Elk woord dat je tegen me zei, raakte mijn ziel. Je kan me niet zeggen dat een liefde die zo diep zat, zomaar over kan zijn.. Deze woorden zijn mijn teken van spijt. Want elke keer dat ik weer probeer te vliegen, val ik zonder mijn vleugels. Ik voel me dan zo klein. Ik heb je nodig, jij gaf me je vleugels zodat ik kon vliegen, ik nam je mee, voorbij de sterren, voorbij de maan. Ik zie je nog altijd graag. Als wat we hadden ooit zo diep zag, en je het hebt weggeduwd. Zit er dan niet nog altijd een deeltje heel diep. Ik zou je begrijpen als je bang bent omdat hetzelfde weer zou kunnen gebeuren, maar ik beloof je van niet. Ik zou in cirkels lopen hier zonder jou. Ik hoop dat je in je hartje kijkt, zoek naar mij, naar mijn liefde, naar onze liefde. Ik mis je elke nacht Ik printte de brief af en stak ze in een enveloppe samen met een tekening. Ik stapte de auto in en ging tot bij Luke's huis. Er was niemand thuis. Ik schoof de brief onder de deur van zijn kamer. Even gingen er mij een paar herinneringen voorbij. Ik had weer tranen in mijn ogen omdat ik hem zo hard mis. Het doet zoveel pijn om niet meer dicht bij hem te zijn. Om hem te zien weg stappen. Ik wist niet dat ik iemand zo graag kon zien. Ik wou gewoon dat hij het kon voelen, het kon zien. Misschien is het echt hopeloos. Het word steeds harder om elke dag weer te lachen en te doen alsof alles in orde is. Ik weet wel beter. Dit hoort er zeker bij. Ik wist niet dat er ooit een eind aan zou komen. Nadat ik daar even stond begaf ik me weer richting mijn auto. Ik besloot om even tot bij Ellie te gaan, ik had nood om met iemand te praten. Ik vertelde Ellie dat het echt niet meer ging, dat ik echt veel pijn had. Niet allee dat wat er allemaal was gebeurt met Luke. Want daarbuiten had ik nog andere problemen. Zoals mijn werk en dan nog enkele problemen in de familie. Het was moeilijk om al die dingen allemaal tegelijk te verwerken omdat het allemaal zo kort op elkaar gebeurde en zoveel tijd nodig had om weg te gaan. “Neem de pijn weg. Alles wat ik had heeft de muur geraakt. Het heeft geen zin meer. IK bid op iemand die mijn pijn kan wegnemen. Iemand die de pijn ziet die ik heb achter het masker dat ik draag. Want nu ben ik alleen in de leegte van mijn ziel. Iedereen laat me vallen, ook al raak ik de grond. Niemand steekt zijn hand uit om me weer rechtop te helpen. Ze laten me liggen. Daar zo hulpeloos op de grond. Het kan me niet meer schelen. Ik geloof niet meer dat het in orde zal komen. Ik kan niet geloven hoe hij me heeft weggegooid. Ik geef iedereen de schuld van al de leugens die mij werden verteld. Met het laatste beetje adem dat ik heb vraag ik je, hoe geraak ik hier van af. Hoe kan ik alle leugens begraven. Hoelang moet ik dit alles nog meedragen. Ik word zwak. Ik weet het niet meer..” dat zei ik Ellie. Ze zag dat ik eronderdoor aan het gaan was. Ellie zei tegen me: “Het is een strijd die je niet alleen moet aangaan. Want zolang er in de hele strijd maar één iemand wil vechten, zullen jullie er nooit komen. Maar ik hoop dat je in die strijd een vriend heb die je vertelt dat het leven hopeloos en teleurstellend is. Het kan beangstigend zijn en pijn doen, maar op een dag zal je merken dat je niet gewoon een overleven bent, maar dat je een strijder bent. Dat je sterker bent dan wat je ook tegenkomt.. Laat mij die vriend zijn.” Zij heeft mijn ogen doen opengaan. Waar was ik toch mee bezig. Hoe kon ik nu zo zwak zijn. Ik weet van mezelf dat ik sterk genoeg ben om hier allemaal mee om te gaan. Want ik weet dat wanneer je, je zwakheden onder ogen durft te komen, je ertegen kan gaan vechten. En deze verslaan. Ik gaf Ellie een knuffel en fluisterde “Dankjewel” in haar oor. Ze zei dat het niets was. Ondertussen was het al redelijk laat en besloot ik maar eens terug naar huis te gaan. En zo begaf ik me richting huis. Toen ik thuis was vroeg Paige wat er aan de hand was. Ze had mij rode ogen opgemerkt. Ik zei haar dat het niets was. Ze weigerde mijn uitleg te accepteren en drong aan haar te vertellen wat er was gebeurt. Uiteindelijk na een tijd lang aan te dringen zijn we in de zetel gaan zitten en heb ik haar verteld wat er zoal was gebeurt de laatste week. Paige was op bezoek gegaan bij haar zus, die ging trouwen. Ze was verschoten. Ze zei dat ze het niet meer aankon me zo te zien leiden. Dat het nu misschien tijd werd om Luke los te late en verder te gaan met mijn leven. Zoals mijn leven was voor Luke er was. Ik zei haar dat ik geen leven had voor hem en dat ik hem niet wou vergeten omdat ik zelf ook wel wist dat, dat onmogelijk was en er zou toch nooit meer iemand komen die ik zo graag zou zien. Die ik mijn hart zou kunnen schenken. Want hij is de enige. Ze zei me dat, dat absurd was te denken. Ze zei dat ik nu niet helder kon nadenken en dat ik daarom allemaal zo een dingen in mijn hoofd had gestoken. Ze zei dat ik eens naar buiten moest gaan. En dat ik me mee moest richten om het leven van mijn leven. Ik zei haar: “Je moet elke seconde nemen dat je kan met degene die je graag ziet. Maar weet je. De realisatie dat diegenen die jij graag ziet, vergeten je ook graag te zien, dat doet pijn. Dat doet heel veel pijn.” Ze zei dat ze het snapte. Ik begon te schreeuwen en zei: “Nee, je begrijpt het niet. Ik wil mijn leven leiden zoals ik wil. Snap dat dan. Je kan zeggen dat het niet goed is voor jou, maar het is wel goed voor mij. Die stilte in mijn hoofd is de enige plaats waar ik kan nadenken en waar ik verlost ben van alles sinds Luke weg is en sinds ik dit allemaal moet ervaren En ik zal dat allemaal verdedigen zolang ik kan. Het kleine stille meisje in me wacht de dag af dat ze kan uitbreken. Misschien is het een teken van wanhoop. Maar ik zal mijn leven leiden zoals ik wil. Ik wil stoppen met te vluchten. Want alleen als ik stop met me te verstoppen kan ik alles onder ogen komen, ertegen aangaan en een oplossing vinden. Wist ik maar wie ik ben. Zodat ik kon weten waar de oplossing ligt.” Paige keek me verbaasd aan en wist niet goed uit haar woorden te komen. Ze zei dat ik dat allemaal toch niet kon voelen door één jongen. Ik zei haar dat het niet zomaar één jongen was. Ik zei haar dat het dè jongen was. Ze wist niet echt goed hoe ze op dit alles moest reageren. Ik zei haar dat ik het haar misschien kon duidelijk maken. En zo gaf ik haar een map. Het was een roze map met enkele plastiekjes. Vooraan stak er een tekening met daaronder de zin: “Achter elke geweldige liefde schuilt een geweldig verhaal. Wel laat me je het verhaal vertellen over twee zielen die elkaar vonden in het donker van de nacht. Ze wisten dat ze voor elkaar voorbestemd waren. En zo vonden zij hun weg.” Paige vroeg me wat het was. Ik zei haar dat het, het verhaal was dat ik had geschreven over Luke en mij. Ik zei haar dat ze het moest lezen, dat ze zo misschien kon voelen wat ik voor Luke voel. En hoe sterk en echt onze liefde was. En zo begon ze te lezen. Het meisje zag de jongen in die open plek tussen de menigte en voelde alsof haar leven weer zin had. In haar hart wist ze dat ze op een dag samen zouden zijn. Ergens wist ze dat, dat moment waard zijn te herinneren. En opeens was dat moment daar. Ze lagen samen neer in het gras, in elkaar armen gewikkeld, onder de sterren, elkaar stevig vasthouden. De sterren zijn gewoon maar een reflectie van de magie dat tussen hen schuilt. En zo dat moment was daar. Dat ene lied was aan het spelen. Hun lippen raakten elkaar. En zo sloten zij samen de ogen voor het eerst. Dat moment was een moment van helderheid voor haar. Ze werd verliefd. Haar wereld was weer volledig. Die kus zorgde ervoor dat alles wegging. De wereld was stil. Ze wist dat hij degene was die haar wonden kon helen. Hij is alles dat zij nodig heeft. En als hij ooit zou verdwijnen op een dag, dan zou zij voor hem haar hele leven wachten tot het zou terug keren naar haar. Hij was meer dan een jongen om wat hij had gebracht in haar leven. Rchting. Schoonheid. Betekenis. Wat zij voor hem voelt is onbeschrijfbaar. De hele dag lang probeert ze de woorden te vinden die uitdrukken wat ze voor hem voelt. Maar geen enkel woord is daartoe in staat. Ze moet gewoon bij hem zijn. Want hij is degene die ze naast haar wilt wanneer haar dromen uitkomen. En hij is degene die ze naast zich wil wanneer ze niet uitkomen. Geen van haar geweldige dagen heeft van belang zonder hem. Het moment dat hun lippen elkaar raakten was haar triomf niet om geluk te vinden. Maar gewoon een moment van helderheid. Zij was nu en zal altijd van hem houden. Luke en Lilly. Echt liefde voor altijd. Nadat Paige het verhaal gelezen had keek ze me aan. Ze kon amper iets zeggen. Ik vroeg haar wat ze had gezien, wat ze had gevoeld. Ze zei me: “Ik zag een liefde, zo sterk. Niemand zou het kapot krijgen want ze weten niet hoe ze dat zouden moeten doen omdat zo een liefde nog nooit eerder werd gezien. Ik keek haar aan met een kleine ach en zei haar dat ze juist was. Ze legde het verhaal neer en kwam naar me toe. Ze sloot haar armen om me heen terwijl ze in mijn oor fluisterde: “Ik voel het. Ik begrijp je. Ik snap alleen niet hoe je zo een diepe emoties kan neerschrijven met zulke mooie woorden. Daarvoor moet je toch echt heel diep in je ziel gaan kijken. Dat moet toch pijn doen.” Ik zei haar dat zoiets uiteraard heel moeilijk was. En dat het pijn deed om het nog eens onder ogen te komen. Maar dat het ook een bevestiging was van iets geweldigs dat ik voor altijd zou koesteren. Ze zei dat ze me nu begreep. Ik had nog geen idee wat ik met het verhaal zou doen. Paige stelde voor het op internet te posten en de link door te sturen naar iedereen zodat ze er reacties op zouden zetten en dan kon Luke het zich misschien ook herinneren. Dat was nog niet zo'n slecht idee. En dus postte ik het verhaal op internet. Ik had al snel vele reacties. Na enkele dagen stuurde ik de link door naar Luke. Hij stuurde me dat het hem ergens wel raakte. Ik antwoordde hem: “Bittere herinneringen. Weet je nog hoe ik je altijd kietelde. Of hoe ik je kuste op al die speciale plekjes.” Hij zei dat, dat stuk voor stuk goede momenten waren die het waard zijn te herinneren. Het deed me goed hem te horen zeggen dat hij het nog weet. Hierdoor wist ik dat het voor hem ook iets betekende. Het was geen leugen voor ons beide. De volgende dat kwam ik hem tegen, hij wou met me praten over mijn verhaal. Hij wou er me eens persoonlijk over praten in plaats van via de computer. Dus gingen we even samen stappen. Hij zei dat wat we hadden echt was en dat ik daar nooit aan mag twijfelen Ik wist dat hij dat meende. Ik vroeg hem wat er nu zo verkeerd was gegaan waarop hij zei: “Het leek alsof je me wegduwde, en steeds verder en verder. En toen je naar de stad bent vertrokken ben ik mijn gevoelens beginnen weg te duwen. Uiteindelijk ben ik voort gegaan met mijn leven. Ik had nooit gedacht dat je nog zou terug keren.” Ik kreeg het moeilijk en zei: “Ik duwde je niet weg. Ik klampte me juist vast aan je met alle kracht die ik had. Maar ik moest weten dat jij me ook wou. Waarom wou je nooit praten over wat er scheelde. Of de dingen die ik fout deed. En waarom liet je me nou nooit volledig binnen.” Er waren enkele tranen over mijn wang gerold. Luke nam mijn kin vast met zijn hand en duwde het wat naar boven zodat hij me kon zien. Terwijl hij naar me keek zei hij: “Het komt wel goed. Geloof een beetje. Jij bent voorbestemd om grootse dingen te doen. En je zal nog wel gelukkig worden. Geloof er in.” Vervolgens legde hij zijn arm rond mijn hals en gaf hij me een kus op mijn voorhoofd waaruit hij me dicht tegen hem aantrok en me zo een knuffel gaf. Het deed me wel iets. Hij keek naar me en zei toen nog: “Het is niet om wie je binnenin bent, het gaat erom wat je doet. Hou dat in gedachten. Want ik weet wie je binnenin echt bent.” Het deed me goed dat hij al die lieve dingen zei tegen me. Hij liet me los en ging weer weg. Ik begaf me terug naar huis. Daar stond ik dan. Alleen op het plein. Ik was verward. Waarom zei hij al die dingen over me, zonder bijbedoelingen. Ik kan het niet meer verstoppen. Ik ging hem achterna en zei hem: “Ik smeek hem niet om een tweede kans, ik schreeuw ernaar met het uiterste van mijn stem. Ik weet het echt niet meer. Mijn hoofd draait langs alle kanten. In mijn gedachten is het een storm, alles door elkaar. Ik blijf me afvragen waarom het zo verkeerd is gelopen. En waarom je het niet kan zien.” Hij antwoorde me dat hij het zelf niet wist. Ik zei hem: “Open je ogen. Wat zie je. Vertel me wat je ziet.” Hij keek om hem heen en hij zei dat hij alleen maar herinneringen ziet. Die te diep zitten om terug naar boven te halen. Dat er veel te veel gebeurt is. Ik draaide me om en ging weer naar huis. Op weg naar huis was ik aan het nadenken over wat er juist was gebeurt.. Ik was verward, want ik weet wel dat hij me nog graag ziet. Hij gaat altijd de verkeerde relaties aan, zeker wanneer hij gekwetst is en niet meer weet wie hij nu echt graag ziet. Iemand moet het hem duidelijk maken, alleen ben ik daar blijkbaar niet toe in staat. Ik moest een manier vinden om het hem duidelijk te maken. Of gewoon iemand die met hem zou kunnen praten. Toen ik thuis was zag Paige meteen aan me dat er iets was. Ze heeft er me toe gedwongen het te vertellen en dus heb ik haar verteld wat er juist gebeurt was met Luke. En dat ik me ergens zorgen maakte. Ik ken hem goed genoeg en ik weet dat er iets is met hem. Iemand moet zijn wonden kunnen helen. Ik zei haar dat ik doodgraag wou helpen, maar dat ik daartoe blijkbaar niet in staat ben. Ik vroeg haar of zij niet eens met hem wou gaan praten. Ze zei dat het in orde was. En zo ging ze de volgende dag naar Luke om er eens over te praten. Ze vroeg hem hoe het nu met hem ging. Hij zei dat het wel beter zou kunnen. Dat hij wat verward was met alles dat er de laatste tijd was gebeurt. Paige zei dat ze dat heel goed kon begrijpen. Maar dat hij er toch met iemand over moest kunnen praten, want iedereen komt tot een bepaald punt dat ze niet meer kunnen en eronder door gaan. En hij was daar geen uitzondering bij. Hij lachte naar haar en zei haar dat hij haar dankbaar was. Ze zei hem dat, dat voor zich spreekt dat ze vroeg wat er scheelde. Ze vroeg hem of er niemand was die zijn pijn kan wegnemen. Hij vroeg haar welke pijn waarop ze hem zei: “De pijn die je draagt onder die lach. Ik weet wel beter hoor. Er zijn nog andere dingen in je hoofd. Alleen laat je niemand binnen omdat je er niemand mee wil lastig vallen. Is er niemand die dat die pijn kan wegnemen.” Hij vroeg haar hoe het kwam dat ze dat toch zo goed wist. Hij zei dat hij zo iemand had, Lilly. Paige zei dat ze het wist. Hij zei haar: “Ik zat echt in de put toen Lilly nee zei. Echt waar. En ik had geen idee wat te doen zonder haar. Want zij was altijd de enige die mijn pijn kon wegnemen. Hoe dat kwam dat weet ik zelf niet. De eerste keer dat ik haar zag wist ik al dat ik naar mijn toekomst keek. En nu was ik dat kwijt. Ik wist echt niet wat te doen. Ik ben meerdere keren toen gevallen. Maar af en toe vallen is niet erg, want zo leren we weer op te staan. En dat heb ik ook geleerd. Uiteindelijk na een paar maand lang pijn te hebben ben ik mijn gevoelens voor Lilly beginnen weg te duwen. En nu weet het niet meer. Want het deed pijn, enorm veel pijn toen ik haar hier terug zag. En het was heel moeilijk daarmee te leren omgaan. En nu weet ik het gewoon niet meer.” Paige was geschrokken en zei hem dat hij heel diep in zijn hart moest kijken en zien wie hij daar terug vind. Hij zei dat, dat misschien het beste zou zijn. Het volgend moment stond Luke op, bedankte Paige en ging weg. Later is Paige ook naar huis terug vertrokken en heeft ze me alles verteld. Ik was blij dat er toch iemand met hem had kunnen praten. Maar tegelijk ook droevig omdat ik nu echt besefte hoeveel pijn ik hem heb aangedaan.